Confrontatie en mijn eetstoornis

Posted on mei 26, 2020 by admin

25 mei 2020.
Het is avond. Ik zit alleen op de bank en luister muziek.
Ik luister naar de muziek die gedraaid gaat worden bij mijn uitvaart.

Het is Maandag. Morgen ochtend moet ik naar de huisarts voor het opstellen van mijn euthanasie verklaring. Heftig. 
Daarna ga ik door naar het ziekenhuis. Waar mijn bloed gecontroleerd gaat worden, mijn PICC-lijn verschoond word en ik een gesprek met mijn arts en verpleegkundig specialist heb. 
Een gesprek waar ik tegen op zie, want ik ga aangeven dat ik twijfel over de laatste levensverlengende behandeling. 

Het is een avond waarop ik geraakt word met de confrontatie van de situatie. 
Het is een avond waarop de angst het overneemt van me. Waarop de twijfels over doorgaan met de levensverlengende behandeling met de seconde toeneemt.
Het is een avond waarop ik wil verdwijnen.
Verdwijnen uit mijn lichaam.
Verdwijnen uit mijn eigen hoofd.
Verdwijnen van alle angst en paniek.
Verdwijnen van alle gedachten die in mijn hoofd omgaan.

Soms voel ik de confrontatie. Soms voelt het alsof ik geleefd word. Als ik iemand zijn/haar nachtmerrie aan het naspelen ben voor een film.
Het voelt niet als mijn verhaal.
Tot de leukemie terug was, had ik dat ook als ik over mijn eerste leukemie periode praatte. Ik kon er goed over vertellen, maar ik voelde er geen emoties bij. Ik wou niet geloven dat dit mij was overkomen. 

Mijn eetstoornis werkte daar goed voor. Door het ernstige ondergewicht, en tekort aan voedingsmiddelen stond mijn lichaam in een overlevingsstand.
Emoties voelde ik niet. Ik voelde geen verdriet, geen pijn, geen angst. Maar ik voelde ook geen liefde, geen geluk en geen blijheid. 
Ik was gevoelloos. Ik was high door een waas van eetstoornis.
Ik kon erover schrijven. Ik stelde me dan voor dat ik voor iemand aan het schrijven was. Alles speelde zich af in mijn hoofd. Chemokuur na chemokuur, beenmergpunctie na beenmergpunctie, complicaties na complicaties en alle angstige momenten.

Ik was de eerste keer niet bang dat ik dood zou gaan. Ik had er een oké gevoel bij.Toen mijn eerste behandeling afgelopen was, zei ik al tegen mijn omgeving dat ik het gevoel had dat het weer een keer fout zou gaan met de kanker.
Helaas klopte dit. De 3 weken voordat mijn beenmerg ons liet zien dat ik weer vol zat met kanker, zei ik al steeds dat er iets niet klopte. Dit keer met het voorgevoel dat ik het niet zou redden. 

Daar waren dan die hartverscheurende woorden; levensverlengend behandelen.
Hoe kan dit over mezelf gaan?
Hoe kan het, dat net als ik mijn leven op de rit krijg, ik er weer vol op uitgeslagen word. Wat heb ik misdaan? 
Ik wil studeren. Ik wil een eigen huisje. Een lieve vrouw, kindjes en nog zoveel meer. Ik wil leven. 

Nu ga ik jullie iets persoonlijks vertellen. 
Het leven is ook iets wat me ontzettend bang maakt. Ik heb het moeilijk gehad. Ik ken pijn, verdriet, angst, gebrokenheid en zelfhaat. 
Zelfhaat en destructief gedrag.
Ik ben gevormd door een heftig verleden. Daarnaast werd ik op mijn twaalfde chronisch ziek. Ik ben gevormd door het vele gepest worden op school. 
Ik ben gepest. Gebroken. Vernederd. Geduwd. Bespuugd en opgewacht. 
Van ‘Dikkertje Dap, tot aan dat ik zelfmoord moest plegen omdat ik zo waardeloos en mislukt ben’. 

Het werd zo vaak gezegd, benoemd en bevestigd dat ik het ging geloven.
Ik ben inderdaad niks waard. Ik verdien geen liefde. Ik verdien pijn. Iedereen is beter af zonder me. 
Ik moest wel naar school, maar ik was zo intens bang, dat ik deed alsof ik naar school ging. Ik weet het nog goed. Het was midden in de winter. Ik verstopte me de hele dag onder een brug, zodat niemand me kon vinden en niemand me zag. 
In de kou, kijkend naar de klok. De minuten duurden uren. De hele dag zat ik in de kou onder de brug. Alles zodat ik niet naar school hoefde. ALLES. 

Eten werd mijn beste vriend. Ik verborg mijn emoties in eten. Ik ging overeten.
Na een periode van overeten ging ik weer opletten op wat ik at. Dit jojo effect heb ik een lange tijd volgehouden. Tot ik doorsloeg in het afvallen, en de verkeerde kant op ging. Tot dat ik de controle in handen wou nemen. Ik deed er alles voor om niet meer te hoeven voelen. Om te bewijzen dat ik ook een mooi figuur kon hebben. Om te bewijzen dat ik wel iets kon in het leven, en niet alleen maar faalde.
Ik raak verwikkeld in mijn eetstoornis.

Hoewel ik op de gesloten afdeling, waar ik zat van september 2019 tot maart 2020, ben aangekomen in gewicht, blijft het in mijn hoofd een enorm gevecht iedere dag.
Ik praat hier bijna nooit over met jullie, omdat ik me er voor schaam.
Veel mensen hebben vooroordelen over eetstoornissen. Veel mensen zeggen; ‘ Maar Meliss, je kunt toch wel gewoon normaal eten? ‘Meliss, neem gewoon iedere dag een groot stuk taart, dan kom je vanzelf aan’.
Oh lieve mensen, als dat zo makkelijk was, dan had ik echt geen eetstoornis meer. Een eetstoornis is eenzaam, pijnlijk en kleinerend. Een eetstoornis gaat om zoveel meer dan eten. Een eetstoornis is een manier van omgaan met emoties, gebeurtenissen, perfectionisme en zoveel meer. Een eetstoornis gaat om controle, angst en onzekerheid. 

Genoeg over mijn eetstoornis. 
Ik wil het nog even kort hebben over euthanasie. Want ik krijg veel vragen m.b.t. de reden dat ik een verklaring wil opstellen.
Dat is vrij simpel. Als je komt te overlijden door de leukemie, dan is dat meestal door een infectie of een interne bloeding. Dit komt omdat je geen gezonde cellen meer hebt om te vechten tegen infecties, en geen bloedplaatjes meer hebt om het bloed te stollen. 
Dat zijn twee situaties waardoor ik niet wil overlijden. Daarbij kan het dan heel onverwachts gebeuren. Bijvoorbeeld net ’s nachts als mijn moeder er net niet is.
Dit wil ik voorkomen. Ik wil voorkomen dat ik een pijnlijke dood tegenmoed ga.
Als de artsen mij vertellen dat ze het moment is gekomen waarop ik kom te overlijden, dan wil ik herinneringen maken tot ik niet meer kan.
Tot ik niet meer kan eten/drinken, teveel pijn heb, en voordat ik een infectie of interne bloeding krijg.
Ik wil dan sterven zonder pijn, met mijn dichte omgeving aan mijn zijde.

Ik ga nog een stukje schrijven over het gesprek die we hebben gehad hierover, en geef ik een update over wat nu het plan is m.b.t. de laatste levensverlengende behandeling. 

Met volle angst vooruit.

Liefs,
Melissa

10 Comments

  • Hersleven8 mei 26, 2020 at 2:23 pm

    Dat pesten is een bekend verschijnsel helaas, helaas heb jij dat ook nog moeten doorstaan.
    Ik ben er van overtuigd dat waar jij naar toe gaat het goed is. Geen ziekte of andere ongemakken. Alleen dat er iets is wat goed is. Ik zou willen dat ik jou kon helpen, maar dat is niet rieel. Twijfels en toch doorzetten. Ik gun jou de wereld.

    Reply
  • Ferry mei 26, 2020 at 4:45 pm

    Twee jaar geleden verloor ik een hele goede kennis. Ze lag twee jaar eerder naast me toen ik op de darmafdeling lag. Zij had enorm veel kwaadaardige tumoren en er was besloten dat de dikke darm eruit moest.
    Vergeleken met haar was ik een aansteller met deverticulitis.
    Ze redde het niet en ook zei regelde haar eigen uitvaart. En ik – haar ziekenhuis maatje die haar af en toe mocht helpen met iets simpels – mocht twee dagen voordat zij ‘ging’ nog even bijpraten en knuffelen.
    Die dag zal ik -net als de geweldig mooie uitvaart – nooit meer vergeten.
    Melissa, je doet het goed en niet voor niets.
    Heel veel sterkte!

    Reply
  • Muriel mei 26, 2020 at 5:44 pm

    Het is verschrikkelijk om zo gepest te worden en uitgemaakt voor van alles wat je niet bent.
    Wat je volgens mij wel bent is een goeie schrijfster. Je beschrijft de dingen en het gevoel zo helder, een inspiratiebron voor velen.

    Reply
  • Monique mei 26, 2020 at 9:07 pm

    Meis je doet het hartstikke goed! Het is jouw leven, dan mag je ook zelf beslissen hoe je het wilt beëindigen.
    Ik vind het enorm knap hoe je op jouw leeftijd met al deze emoties om gaat. Ik ben zelf 60 jaar maar weet vrijwel zeker dat dat mij niet zou lukken. Waarom een heel pijnlijk einde met een risico dat je alleen bent ipv met je dierbaren om je heen? Dat is echt niet nodig en gelukkig kan jij die keuze ook voor jezelf maken. Hoe een ander er over denkt moet je een biet zijn je hebt tegen niemand verantwoording af te leggen.
    Ik schrijf het je regelmatig Melissa, maar je bent een mooi mens die al deze tegenslagen in haar leven absoluut niet verdiend heeft.
    Ik wil jou enorm bedanken dat jij dit proces met ons wilt delen. Ik volg je nog maar kort, sinds Hart in Actie maar ik moet eerlijk zeggen dat je een plekje in mijn hart hebt xx

    Reply
  • Marit mei 26, 2020 at 9:13 pm

    Je kan echt goed verwoorden wat je voelt, zo knap! Wat je over je eetstoornis schrijft is voor mij heel herkenbaar. Ook hierover is inderdaad nog veel onbegrip dus ik hoop dat veel mensen dit lezen. Ik kan me voorstellen dat het hebben van kanker en alle zorgen die daarmee gepaard gaan ook weer invloed hebben op je eetstoornis. Lijkt me heel lastig. Zelf schaam ik me ook voor mijn eetstoornis en daarom vind ik het echt bijzonder dat je dit durft te vertellen aan mensen. Dank je wel voor je mooie en eerlijke blog!

    Reply
  • Es lotgenoot mei 27, 2020 at 9:31 am

    lieve dappere Melissa,

    Wat een strijd, wat wen verdriet, wat een sterk persoon ben jij. Het leven dat je had was al ondraaglijk, het pesten, je negatieve zelfgevoel, je eetstoornis. Daarbij de dodelijke ziekte kanker. Ik zou willen dat het je allemaal nooit overkomen was maar helaas is het zo. Ik vind je sterk. Weet dat ook je andere emoties er mogen zijn. Ik snap je keuze voor euthanasie. Dapper. Ik hoop dat je voor andere mensen met een es een eye opener bent. Dat het helpt om het leven nu te leven en niet morgen. Lieverd hou vol en weet dat ik onwijs met je meeleeft en zoveel respect voor je hebt hoe je hiermee omgaat. Wens je veel liefde en kracht toe

    Reply
  • Countrybeppie mei 27, 2020 at 10:26 am

    Lieve Melissa, ik bewonder jou niet omdat je over ziekte schrijft. Maar over alles wat er met je gebeurd is . Zoiets zou niemand moeten doorstaan. Ik vind het heel triest dat dit alles nog steeds gebeurd. Want jij schrijft het nu van je af maar het opkroppen heeft jou een belangrijk stuk jeugd gekost. Daarna begon al het andere nog eens op te spelen. En denk je yes heerlijk ik zit op mijn plaats als verpleegster. Krijg je dat voor je kiezen . Hoe oneerlijk alles ook is. Ik hoop dat je je laatste tijd zo Positief mogelijk kunt doorbrengen. Met IEDEREEN aan je zijde waar jij van houdt lieverd. Ik vind jou een ECHTE TOPPER. Hou je haaks 🙏🙏en vecht nog even door, als je er de kracht voor hebt. Een Dikke KNUFFEL van oma Beppie🥰🥰🥰

    Reply
  • Francien juni 2, 2020 at 5:29 pm

    Wat heel veel herkenbare dingen.
    Mijn zoon is ook veel gepest, hij zag er anders uit, had lang haar. Hij heeft dit helaas altijd stil gehouden en ik wist het pas heel laat.
    Nu heeft hij kanker, ongeneeslijk. Met elke kuur was de vraag of zijn haar zou uitvallen. Hij heeft 31 kuren gehad, en zijn haar is flink dunner geworden, maar het haar wat hij nog heeft, is hij blij mee. Dat de kappers niet open mochten, vond hij niet erg.
    24 maart kregen we te horen dat hij uitbehandeld was, ze gaven hem nog 2 maanden, maar hij is er nog, en is weer begonnen met immunotherapie.
    Het kan raar lopen met deze ziekte, dus wij wensen je heel veel sterkte en alleen jij weet wanneer het klaar is.
    Hou je taai, ik hoop nog veel blogs van je te lezen.

    Reply
  • Frank juni 6, 2020 at 4:16 pm

    Veel gevoelens komen me bekend voor. De psychische nood en de angsten die dat met zich mee brengen. Zelf intens angstig geweest in bipolaire stoornissen en een psychose waarbij ik achter gesloten deuren zat en een separeer. Ik kan me ook voorstellen dat als je er dan nog eens kanker bij krijgt je wereld totaal op zijn kop staat. Ik zie het met dit bericht zo dat het om jou gaat, ik ben niet belangrijk ik hoop alleen dat ik je een hart onder de riem kan steken Ik las gisteren een artikel over jou in de krant en iemand had gezegd dat je op de knieen moest voor God en dat het je eigen schuld was dat je kanker hebt gekregen. Mensen die dit zeggen zijn geen christen. Misschien, en dat vind ik ook wel moeilijk maar het geeft niet, word ik door anderen aangevallen, omdat ik je probeer hoop aan te bieden. Je hebt zoveel pijn te verduren, verdriet, angst, gebrokenheid, je bent erg vernederd. Onzekerheid en angst spelen een grote rol. Dat je zegt Met volle angst vooruit treft me ook vooral. Ik weet dat je in de wetenschap gelooft, die zal echter niets geven. Jezus zegt: Wie in Mij gelooft zal leven ook al is hij of zij gestorven. Op dit punt wordt ik al aangevallen. De hoop is dit: Kom tot Mij allen die vermoeid en belast is en Ik (Jezus) zal je rust geven. Nu en totdat ik mijn ziel moet afleggen en daarna. De angst zal zijn scherpte verliezen. Kan zijn dat je denkt: daar heb je weer zo’n gek. Ik heb respect voor iedereen. Ondanks veel moeilijkheden zeg ik: met volle hoop vooruit. Ik hoop dat je die hoop ook mag vinden. Hij heeft een Naam. En Hij dwingt niemand het is een keuze.

    Reply
  • Jos juni 23, 2020 at 9:12 pm

    Wil alleen laten weten dat ik je bewonder.

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: