De tijd stond stil

Posted on maart 27, 2020 by admin

Mijn hart stond stil.
Levensverlengend behandelen, niet genezend.

De seconden tikte weg, maar mijn tijd stond stil.
De wereld ging door, mijn wereld stortte in. 
De zon verdween, de schaduw nam het over.
Een grote duistere schaduw, beter bekend als leukemie.
De hoop werd uit mijn lichaam gezogen, mijn hart werd gebroken.
Iets wat zo tastbaar is, is dat straks niet meer.

Mijn hart brak.
Mijn hart brak toen ik naar mijn lieve moeder keek. 
Haar hart werd in miljoenen stukjes geslagen. Kapot geslagen door een betonnen bal.
Ze gaat haar dochter verliezen. Ze gaat mij verliezen.
Mijn mama. Mijn lieve geweldige en sterke mama.

Ongeloof.
Ik kan niet geloven dit dit gebeurd. Ik kan niet geloven dat mij dit overkomt.

Woede.
Ik ben boos. Ik ben woedend.
Boos op mijn lichaam. Mijn lichaam waar ik zo voor heb gevochten de afgelopen periode. Het lichaam waar ik nooit van heb kunnen houden, maar waar ik zo mijn best voor heb gedaan.
Ik heb mijn lichaam nooit kunnen accepteren. Ik ben altijd al het buitenbeentje geweest, en werd heel erg gepest op school. Op mijn 10e werd ik ook chronisch ziek. Ook daarom ben ik erg gepest op de middelbare school. 
Ik slikte heel veel prednison door mijn aandoeningen, dit zorgde ervoor dat ik altijd steviger was dan mijn klasgenoten.
Dit, en nog meer privΓ© factoren, hebben ertoe geleidt dat ik een eetstoornis ontwikkelde. 
Daarboven kreeg ik in 2015 voor het eerst leukemie.
Maar ik besloot voor mijn lichaam te vechten. 
De afgelopen 3 jaar heb ik gevochten om van mijn lichaam te leren houden. Mijn lichaam met al zijn littekens, met al zijn gebreken en alle pijn.
Ik besloot te vechten. Te vechten voor mijn lichaam, te vechten voor mijn toekomst. 

Ik werkte aan mijn toekomst. Ik schreef me in voor mijn oude verpleegkunde opleiding, en kon na jaren weer naar de toekomst kijken.

Lichaam? Waarom lichaam? Waarom ontneem je me mijn toekomst? 
Kanker? Waarom ontneem je mij mijn leven? Mijn moeder haar dochter, en mijn broertje zijn zus?

Ik voel me machteloos. Angstig. Moe. 

Lieve volgers,

Het woord is eruit.
We kunnen me niet meer genezend behandelen. Enkel levensverlengend. 
Met geen woorden kan ik omschrijven hoeveel pijn het me toen om dit te moeten typen.
Hoeveel pijn het doet, omdat het nu echt is.
Mijn grootste nachtmerrie is uitgekomen. 
Mijn grootste nachtmerrie is geen nachtmerrie meer, maar mijn realiteit. 
De komende periode gaan we mij dus levensverlengend behandelen.
We gaan er alles aan doen om mij nog een mooie, en waardevolle tijd te geven.
Wat er precies allemaal gaat gebeuren, daar ga ik jullie stapje voor stapje in meenemen in mijn blogs.
Jullie zullen naast mij staan in dit proces.
Tijdens alle ups, downs, alle mooie en lelijke momenten. 

Ik ga jullie meenemen in mijn leven. Mijn leven met kwaadbloed. 

11 Comments

  • Cindu maart 27, 2020 at 12:18 pm

    Wauw.. sprakeloos!! Ik wens jou en je fam heel veel sterkte toe en maak mooie herinneringen! Ik ken je niet maar denk wel aan je! Hopelijk kan je nog een beetje genieten van de tijd die je nog krijgt!! Heel veel liefde en knuffel

    Reply
  • Mandy maart 27, 2020 at 12:54 pm

    Oh lieverd.. wat heb je dit onwijs mooi geschreven en wat heb ik een respect voor jou! <3

    Reply
  • Monique Delsman maart 27, 2020 at 1:22 pm

    Lieve schat met tranen in mijn ogen zit ik dit te lezen.
    Wat vreselijk oneerlijk is dit voor jou maar ook voor je moeder en broertje.
    Probeer er samen nog wat van te maken (Als het kan) maak nog mooie herinneringen zolang het kan.
    Verder hoop ik dat het allemaal dragelijk zal zijn.
    Ik heb hier geen woorden voor.πŸ˜˜πŸ˜˜πŸ˜˜πŸ˜˜πŸ˜˜πŸ™πŸ™

    Reply
  • Mariska maart 27, 2020 at 1:49 pm

    Vind het zo erg voor jou en je familie… heel veel sterkte en succes. Ik zal je blijven volgen❀

    Reply
  • Mandy maart 27, 2020 at 3:06 pm

    Jeetje Melissa,
    Wat heftig om te lezen.. ik volgde je verhaal al op Instagram en zal dit ook zeker blijven doen.
    Wat heb je dit ‘mooi’ omschreven. Mooi is niet het juiste woord denk ik, ik had je een mooiere toekomst gegund.
    Maar recht uit je hart, knap hoe je zo open kan zijn.
    Ik zal mijn happysocks vaak voor je dragen. Ik denk aan je.
    Heel veel sterkte, liefde en kracht gewenst voor jou en je naaste.
    Gek om te zeggen, maar ik bedoel het goed; maak er het beste van meid, maak mooie herinneringen en geniet voor zo ver dat kan.

    Heel veel liefs, Mandy.

    Reply
  • Isabel maart 27, 2020 at 4:02 pm

    Lieve Melis, wat doet het me pijn dat je dit mee moet maken.
    Knuffels en liefde❀

    Reply
  • Claudia maart 27, 2020 at 4:56 pm

    Heel erg mooi geschreven! Geniet alsjeblieft van alles wat er is ondanks alle ellende er omheen. Ik heb zo ontzettend veel respect voor jou!! 😘

    Reply
  • Ilona wielinga maart 28, 2020 at 7:53 am

    Ik volg je nog maar net, dus ken niet je hele verhaal. Maar jeetje, dit komt binnen. En ik vind het zo oneerlijk dat jouw leven je wordt ontnomen. Dit gun je niemand. Een dikke knuffel voor jou.

    Reply
  • Amy Lossie april 10, 2020 at 12:31 am

    WOW! What a powerful, heartfelt, hauntingly beautiful post. Your light and energy come through in your writing.

    Much Love,

    Amy

    Reply
  • Amy Lossie april 10, 2020 at 12:34 am

    What a powerful, emotive and hauntingly beautiful post. Your writing touches me deeply. Much love.

    Amy

    Reply
  • Monique mei 1, 2020 at 5:48 am

    Lieve Melissa,

    Na het zien van Hart in Aktie ben ik je blog gaan zoeken.
    Zo jong en dan zo’n vreselijk nieuws πŸ™
    Ik wens je nog een mooie fijne en zo’n lang mogelijke tijd samen met je moeder en broer.

    Heel veel sterkte, je bent een kanjer!
    Liefs, Monique

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: