Een achtbaan van emoties

Posted on augustus 13, 2020 by admin

Deze blog is geschreven op 03-08-2020.
Sinds dien is er veel gebeurd. Dit komt allemaal in de volgende blog.

Vast. 
Opgesloten.
Opgesloten in een lichaam waar ik heel graag uit wil.
Ik zit vast in een lichaam dat dood gaat.
Ik zit vast. Ik wil schreeuwen.
Ik schreeuw. Maar niemand hoort me.
Ik gil, Maar niemand hoort me.
Ik wil niet meer vechten.
Maar als ik stop met vechten ga ik dood.
Ik wil niet meer vechten.
Maar ik wil niet dood.

Lieve volgers,

Het is vandaag (03-08-2020) al 5 maanden geleden dat ik te horen kreeg dat de kanker terug was, en ik alleen nog levensverlengend behandeld kon worden.
5 maanden geleden dat de wereld onder mijn voeten vandaan viel, en ik op enkele ijsblokken kon blijven staan.Β 

Het is ook al bijna 2 maanden geleden dat ik voor het leven koos, i.p.v. nog een laatste levensverlengende behandeling te ondergaan.
Het is al bijna 2 maanden geleden dat ik mijn bonustijd in ging.
Al 2 maanden leef ik iedere dag met de angst dat die dag mijn laatste is en morgen niet komt.Β 
De angst om dood te gaan groeit met de minuut.

Toen ik laatst in het weekend met één van mijn beste vriendinnen aan het water zat, werd ik in mijn gezicht geslagen door de realiteit.
Ik werd geconfronteerd met het feit dat ik dood ga.
Ik werd geconfronteerd met het feit dat ik 3 maanden geleden nog zoveel meer kon dan nu.
Ik werd geconfronteerd met de woede die ik voel, woede omdat ik vast zit in een lichaam dat aan het opgeven is. Terwijl ik wil leven.

Ik moet mezelf niet vergelijken met hoe ik eerst was. Dat weet ik. 
Maar toch doe ik het.
Ik zie mezelf langzaam verdwijnen.
Dag na dag verdwijnt er een stukje Melissa.
Minder energie, veel angst, veel onrust, paniek en veel pijn.

Kanker wordt steeds zichtbaarder in mij.
De kanker haalt me in.
De kanker haalt me in, en het geeft me een benauwd gevoel.
Het geeft een bedrukkend gevoel.
Alsof er een koor van olifanten op mijn borst zitten.

Een lichaam hoort een veilige thuis te zijn. Een omhulsel waarin je veilig bent.
Mijn lichaam is onveilig, en ik voel me er bedreigd in.
Ik wil uit mijn lichaam. 

Emoties.
Bergen vol emoties. Maar ook leegte in mijn hoofd.
Leeggezogen door angsten en de duisternis in mijn eigen hoofd.
Wanhoop.
Wanhoop dat me tot waanzin lijdt.
Vechten.
Vechten in een lichaam waarvan ik straks het gevecht niet ga winnen.
Vechten.Vechten terwijl ik het einde al weet.
Het is donker en onveilig.
Bang.
Bang voor mijn eigen boze woorden naar mezelf toe.
Bang voor het gebroken en beschadigde deel in mij.
Ik wil wegrennen.
Ik wil wegrennen van de leukemie. 
Ik wil wegrennen uit mijn lichaam.
Wegrennen uit een lichaam dat nooit als thuis heeft gevoeld.
Wegrennen uit een lichaam dat al 13 jaar tegen me werkt.
Wegrennen uit een lichaam waar ik me altijd voor heb geschaamd.
Doodsangst.
Doodsangst voor de komende periode.
Angst voor het einde.
Emoties.
Bergen vol emoties. Maar ook leegte in mijn hoofd.

Strijd.
Strijd gestreden
Erg geleden
Mezelf verstopt
Emoties weg gepropt
Veel angst gevoeld
Niet alles zo bedoeld
Veel paniek ervaren
Maar altijd liefde in mijn hart kunnen bewaren
Veel tijd weggegooid
En de muur om me heen is nooit ontdooit
Ik blijf vechten tot het laatste moment
Niemand is anders van mij gewend

14 Comments

  • oma thea augustus 13, 2020 at 2:52 pm

    och meisje wat heb ik met je te doen
    wat zou ik je graag willen knuffelen
    wat heb je dit weer mooi verwoord
    lieve groet oma thea

    Reply
  • Wendy augustus 13, 2020 at 4:23 pm

    Ik ken je niet persoonlijk, maar kan me gewoon niet voorstellen hoe jij je nu moet voelen, geestelijk en lichamelijk…maar hoe je dit geschreven hebt… kippevel gewoon!! Ik wens jou en je familie alle kracht en liefdeπŸ’•

    Reply
  • Ferry augustus 13, 2020 at 5:51 pm

    Hoi Melissa,
    Ik heb zo veel met je te doen, maar kan niets uitrichten dan je alleen te steunen door te reageren.
    Ook ik schrijf graag, maar hoe jij dat ‘ flikt’ is mij een raadsel. Zo mooi en met niemand te vergelijken.
    Ik hoop dat jouw ‘schrijf-drive’ je sterker dan de ziekte gaat maken. Op naar de overwinning!

    Reply
  • Francien augustus 13, 2020 at 5:54 pm

    Hallo Melissa, wat een confronterende blog. En hoe goed kan ik me indenken dat je wil leven! Mijn zoon zit een beetje in hetzelfde schuitje, in maart te horen gekregen dat hij nog 2 maanden had. Maar ook hij bleef vechten en is nog bij ons.
    Hoop dat er toch ook nog genietmomentjes zijn. Liefs
    Francien

    Reply
    • Leentje augustus 17, 2020 at 10:46 pm

      Hallo Francien,

      Nadat ik deze indrukwekkende, en vooral ook emotionele blog van Melissa had gelezen, las ik uw reactie. Ook zΓ³ verschrikkelijk! Zo ’n keiharde diagnose….nog 2 maanden! Wat een gevecht moet dat zijn!! En ookal ken ik u niet, ik wil u en uw zoon, heel erg veel sterkte toewensen in deze heftige periode.

      Groetjes,

      Leentje

      Reply
  • Marjan augustus 13, 2020 at 8:13 pm

    πŸ˜ͺ tranen in mijn ogen !
    Wat heb je dit weer allemaal mooi opgeschreven!
    Héél véél sterkte komende tijd ook voor je lieve Moeder en lieve vriendin 😘

    Veel liefs Marjan

    Reply
  • Marjan augustus 13, 2020 at 9:15 pm

    πŸ˜ͺtranen in mijn ogen !
    Maar wat heb je dit weer mooi opgeschreven!
    Héél véél sterkte komende tijd ook voor je lieve Moeder en je lieve vriendin Γ—Γ—Γ—

    Véél liefs Marjan

    Reply
  • Ellie Straatman augustus 14, 2020 at 5:28 am

    Ach… Lieve dappere grote schat. πŸ’• 🌻 Zo vaak geantwoord,,, zou willen dat ik kon toveren, dan maakte ik je weer gezond. πŸ™ πŸ€ ❀️ Maar helaas!! πŸ˜”Maar hoop dat je nog lang mag door schrijven, want daar halen wij alemaal een leer uit…. niet snel opgeven, en dat doe jij zeker niet! Zoveel respect voor jou.πŸ‘ŒWeet dat ik…. en vele anderen jou steunen en meeleven. Heel veel sterkte lieve dappere mooi mens❀️❀️❀️ denk aan je. ❀️🌻

    Reply
  • Anne augustus 16, 2020 at 2:30 pm

    Lieve lieve Melissa, met diep respect lees ik jouw berichten. De situatie is overweldigend, kwetsbaar, intens, zonder zijwegen. Maar je kracht, wijsheid, verwoording, essentie en het komen tot de kern is een groot geschenk van jou aan ons allen. Dat grote geschenk is van bijzonder en wezenlijk belang.
    Ik denk aan je.
    Heel veel liefs.

    Reply
  • Leentje augustus 17, 2020 at 11:04 pm

    Lieve Melissa,

    Óók na het lezen van deze blog, is het niet uit te drukken, hoe verschrikkelijk ik, en heel veel andere mensen, met jou te doen hebben. Ik las net dat iemand schreef:” had ik maar een toverstokje”, nou, inderdaad…hadden we die maar! Dan was ie zΓ©ker Γ³Γ³k voor jou bestemd.

    Je raakt mij keer op keer met je blogs en vooral ook de manier waarop je schrijft. Je doet dat zo mooi en zo intens, daar wordt je gewoon in meegenomen, emoties, daar kΓΊn je niet omheen, tranen rollen ook bij mij over de wangen. Ook ik heb zΓ³ verschrikkelijk met je te doen!!
    Lieve Melissa, ik wil je heel veel sterkte, kracht, en liefde wensen.

    Had ik maar dΓ‘t ene toverstokje.

    Lieve groetjes, Leentje

    Reply
  • Esther Zwartjens augustus 19, 2020 at 6:49 pm

    Lieve Melissa en familie,

    Ook ik wil laten weten dat ik het zo vreselijk knap vind, hoe jij met deze vreselijke ziekte omgaat. Je kan zo prachtig schrijven, en begrijpen dat dit je uitlaatklep is. Ook ik wil jou en je familie laten weten, dat wij hier in gedachte bij jullie zijn. Aghh meis wat moet jij toch veel ellende dragen. Heel veel sterkte meis en familie, liefs en hele dikke kus

    Reply
  • Ellis Castenmiller augustus 23, 2020 at 10:17 pm

    Lieve Melissa, wat een zware, eenzame weg.. hoeveel iedereen jou ook steunt.. jij moet het doorstaan. Ik vind het verschrikkelijk voor jou en al wie je lief is. Ik wilde, net als iedereen hier, dat jou de tijd gegund werd om alles te doen en mee te maken wat je zou wensen. Ik heb veel respect voor jou als persoon en ook voor je lichaam dat zo dapper vecht tegen deze ziekte. Ik vind je een moedig mens.. omdat je zo open kan zijn. Het is echt heel erg wat jij meemaakt. Heel veel kracht en sterkte gewenst. Liefs van Ellis, voor jou, maar ook voor je moeder.

    Reply
  • Ine de Hoogh augustus 24, 2020 at 3:21 pm

    Lieve Melissa, wat ben je prachtig en liefdevol.
    Velen dragen je in hun hart en lopen met je mee op je pad. Je bent niet alleen .
    Veel kracht , licht en liefde .. ook voor je lieve ma ❀️

    Reply
  • Bianca augustus 25, 2020 at 6:26 pm

    Lieve melissa wat een mooi mens ben jij (had een heel stuk geschreven druk verkeerd en weg is die) ik volg je al een tijdje meid, wat heb ik veel bewondering en respect voor jou😘je heb zelfs een plekje in mij❀gekregen. (Ook al kunnen we elkaar niet persoonlijk) Ik denk aan jouπŸ™ wens jou en je mam en de rest die dichtbij je staat heel veel kracht toe. Heel veel liefs.

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: