Emotionele update

Posted on november 10, 2020 by admin

Lieve iedereen,

Daar ben ik dan.
3 jaar, en 20.000 volgers verder.
Wat ontzettend bijzonder dat ik dit nog mag meemaken.
Ik had een half jaar geleden niet gedacht dat ik dit nog zou meemaken.
Laat ik het anders zeggen, ik had een half jaar geleden niet gedacht dat ik nu nog zou leven.

Langzaam maar zeker, begint mijn lichaam het steeds een beetje meer op te geven.
Langzaam aan begin ik dat ook steeds meer te merken. Alles kost me meer energie, en ik moet overal langer van bijkomen dan dat ik gewend ben.

Hoewel ik in mijn laatste ‘updateblog’ nog 2 verschillende chemokuren via het infuus kreeg, om mij palliatief te behandelen, is er helaas uit het bloedonderzoek naar voren gekomen dat de levensverlengende chemokuren hun werk niet meer doen.
Dit sloeg in als een bom, en ik dacht ook eigenlijk dat mijn laatste dagen aangebroken waren.
Ik was toch bereid om alles op alles te zetten om nog tegen die leukemie in te gaan, dat ik voorstelde aan mijn arts om te starten met orale chemotherapie, Chemo in de vorm van pillen.
Het was een longshot, maar gelukkig is mijn team net zo ruimdenkend als mij, en stemden ze erin mee.

De week erna bleek dat positief invloed te hebben gehad, er zaten al minder leukemiecellen (blasten) in mijn bloed.
De rest van mijn bloeduitslagen waren nog netjes op pijl, en ik durfde eindelijk weer een beetje te dromen van kerst.

In de week erna bleek de chemo echter toch harder in te slaan dan we dachten, en waren mijn bloedwaarden ontzettend laag.
Zo laag, dat mijn witte bloedcellen, ook wel je leukocyten, (je afweer) bijna niet meer aan te tonen waren. Als je witte bloedcellen zo laag zijn, dan ben je kwetsbaar voor alles. En kan een simpele verkoudheid al grote gevolgen hebben.

Daarom hebben we de dosering van de chemopillen aangepast. 
Iets wat ik heel moeilijk en spannend vond. Want straks gaf/geeft het die kankercellen weer meer gelegenheid tot het bouwen van een feestje in mijn bloedbaan?!

De week erna waren mijn witte bloedcellen enorm gestegen! Goed nieuws dus.
Afgelopen dinsdag waren ze weer wat gezakt, maar ze zijn gelukkig niet extreem laag.
De leukemiecellen zitten nu in mijn beenmerg, en ik hoop dat ze daar de komende tijd blijven.
Best spannend, een verlaagde afweer in deze tijd. Een tijd met Corona en de jaarlijkse grieptijd.

Hoe nu verder?
We hebben eigenlijk geen idee. Op dit punt is het best wel een wonder dat ik er nog ben, dat is iets wat zowel wij, als de artsen, niet hadden verwacht/gedacht. 
Het kan eigenlijk ieder moment fout gaan, en het kan morgen zomaar voorbij zijn. Een hele enge en onzekere gedachte.
Ik merk dat ik me soms nog erg in een ontkennende houding bevindt. 
Ik wil/kan nog niet geloven dat ik binnenkort kom te overlijden aan kanker.
Ik? Ik zie mezelf niet overlijden. 
Hoe kan ik nou binnenkort overlijden? Ik heb nog veel te veel plannen.
Ik wil nog zoveel meer van de wereld zien.
Ik wil nog zoveel aan de wereld geven.

Ik kan heel goed over de situatie praten. Maar vaak voelt het alsof ik iemand anders zijn verhaal aan het voorlezen ben. Alsof het niet echt over mij gaat.
Ik doe dit niet eens altijd bewust. Ik wil me gewoon niet in deze situatie bevinden.
Ik vind de situatie te eng en onveilig.

Als je mij een jaar geleden vroeg aan mij ‘Hoe zie jij jezelf over één jaar?’ had ik mezelf heel anders gezien.
Precies 1 jaar geleden, was ik opgenomen in een kliniek voor mijn eetstoornis. 
3 maanden intensieve dagbehandeling met opname, en daarna 7 maanden op een gesloten afdeling.
In totaal dus zo’n 10-11 maanden.
In die tijd vond ik naar een toekomstige ik kijken, erg ingewikkeld.
Er was in het verleden zo veel gebeurd, dat ik de toekomst heel eng vond.
Maar toch gebeurde er iets.
Ik begon te kijken naar de toekomst, ik zag steeds meer lichtjes in een hele donkere periode.
Met mijn stoute schoenen (Dr. Martens natuurlijk) aan, besloot ik me opnieuw in te schrijven voor de opleiding verpleegkundige.
Ik werd aangenomen, en ik was gemotiveerder dan ooit.

Tot die ene dag. Dat ene moment.
Die 4 woorden. De leukemie is terug,
Dit keer ga je het niet overleven, maar is alles levensverlengend.
Wat doe je dan? Ik was de weg, en mezelf kwijt.

Nu, een half jaar later, weet ik dat ik binnenkort afscheid moet nemen van het leven.
Een ontzettend ingewikkeld proces. 
Dood gaan is een ontzettend eenzaam en pijnlijk iets.
Wetende dat je straks mensen pijn gaat doen, wetende dat mensen straks afscheid van je moeten nemen.
Een moeder die haar dochter gaat verliezen.
Een broertje die zijn zus gaan verliezen
Een oma haar kleinkind, een tante haar nichtje.
Een meisje haar vriendinnetje. Een relatie die gegijzeld wordt door kanker.
Mensen die kapot gaan door kanker.

Ik voel zoveel boosheid. Zoveel machteloosheid.
Ik wil er altijd alles aan doen om ervoor te zorgen dat mensen om mij heen geen pijn lijden, dat mensen om mij heen gelukkig zijn.
De gedachte dat ze straks pijn gaan lijden breekt me.
De gedachte dat ze straks intense verdriet voelen, en ik niks kan doen, breekt me.

Al met al is het veel. Het is veel om te verwerken, en het is ook iets wat ik zal kunnen verwerken denk ik.
Om deze blog toch een positieve draai te geven, wil ik jullie graag iets vertellen…

Ik ben bezig met het schrijven van een boek!
Het wordt een boek met daarin ook gedichten verwerkt.
De inhoud is natuurlijk nog geheim, maar ik ben druk aan het schrijven!
Ik hoop dat ik het boek zelf mag/kan afschrijven, en dat ik nog bij het uitgeven van het boek kan zijn,. 
Indien dit niet het geval is, zal iemand anders er alles aan doen om hem alsnog uit te geven.

Ik wil deze blog beëindigen met een bedankje.
Een bedankt naar jullie.
Bedankt voor jullie liefde en steun,
Bedankt dat jullie aan mijn zij staan tijdens deze zware storm in mijn leven.
Bedankt!

Liefs,
Melissa

14 Comments

  • Bob november 10, 2020 at 10:23 am

    Gho, wat dapper hoe je het ook deze keer weer allemaal beschrijft….Wees maar niet bang!! Alleen is dat heel makkelijk gezegd als je “gezond” bent… Troostende woorden of gewoon niet weten wat te zeggen…Ik ken je niet persoonlijk en ik vind het heel dapper van je dat je schrijft bang te zijn…Het onzekere waarvan je wegloopt, alleen jij moet dealen met dat onzekere stuk en dat is angstig. Ik kan je angst niet af of wegnemen, wel kan ik aan jevdenken alleen steun door je te zeggen

    Reply
  • Bob november 10, 2020 at 10:27 am

    Gho Melissa, wat dapper hoe je het ook deze keer weer allemaal beschrijft….Wees maar niet bang!! Alleen is dat heel makkelijk gezegd als je “gezond” bent… Troostende woorden of gewoon niet weten wat te zeggen…Ik ken je niet persoonlijk en ik vind het heel dapper van je dat je schrijft bang te zijn…Het onzekere waarvan je wegloopt, alleen jij moet dealen met dat onzekere stuk en dat is angstig. Ik kan je angst niet af of wegnemen, wel kan ik aan je denken en hopelijk daar mee steunen.. Ik brand een kaarsje en hoop dat meerdere mensen dat voor je doen zodat je je gesteund voelt…..Sterkte en hoop met je mee dat ik het boek uit jou handen mag ontvangen.🕯🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🕯

    Reply
  • Marrita november 10, 2020 at 10:31 am

    Wat heb je het weer prachtig verwoord! Ik hoop dat je nog genoeg tijd krijgt om zelf je boek af te maken en bij de publicatie kunt zijn. Ik denk vaak aan je! Dikke knuffel

    Reply
  • Ferry november 10, 2020 at 11:28 am

    Bedankt voor de update Melissa. Bedankt dat je dit allemaal hebt kunnen en willen delen.
    Sterkte met alles en het schrijven van het boek.

    Reply
  • Oma thea november 10, 2020 at 12:57 pm

    Lieve Melissa
    Wat heb je dit mooi verwoord
    Sterkte lief meisje bij allesweter op je pad komt
    Dikke knuffel

    Reply
  • Eveline november 10, 2020 at 12:58 pm

    Wat een aangrijpende tijd voor jou en jullie allemaal.
    Ik herken zo veel in je woorden. Mijn vader heeft de strijd in mei verloren en het is zo intens om jouw woorden te lezen wetende dat mijn vader met de zelfde gevoelens en boosheid en verdriet vocht.
    Ik wens je heel veel sterkte en moed toe in deze tijd.
    In gedachte ben ik bij je ook al ken ik je niet. Net als heel veel mensen steun ook ik jou op afstand.
    Wat een moed en kracht heb jij!!!!!

    Reply
  • Alba november 10, 2020 at 12:58 pm

    Lieve Melissa,
    Neem mijn petje af voor deze zeer goed geschreven, eerlijke, gevoelige en emotionele blog. Kan alleen maar zeggen: hou van jezelf, don’t worry about others en blijf dapper en dicht bij jezelf.
    Je bent een kanjer!💪💪❤😘

    Reply
  • Oma Bep november 10, 2020 at 5:14 pm

    Lieve Melissa, zoveel kracht straal je uit met al je woorden ik hoop voor jou dat je je boek af zult krijgen. Ik zal voor je duimen. En extra duimen dat je zelfs de Kerst met iedereen die jou LIEF nog kunt vieren.
    Heel veel STERKTE met alles de komende periode. Hou je haaks meissie👍🏻👍🏻💐🙋🏻

    Reply
  • Jenny Bakker november 10, 2020 at 6:53 pm

    Iedere bericht wat ik van jou lees bezorgd mij kippenvel. Wat ben jij moedig wat ben jij sterk. Zo bijzonder dat je ons meeneemt in jouw kwetsbare leven. Ik denk aan je en zie uit naar jouw boek.

    Reply
  • Elisa november 10, 2020 at 7:10 pm

    Hey Melissa, je bent echt een topper en ik heb zo veel respect voor je. ik kan niet wachten om je boek te lezen <3

    Reply
  • Andrea november 10, 2020 at 9:48 pm

    Melissa
    Wat heb je het toch weer mooi onder woorden kunnen brengen…dat je dat op kunt brengen getuigd ervan hoe een krachtig persoon je bent.
    Dank dat je dit met zovelen wilt delen en heel veel sterkte gewenst

    Reply
  • Tanja november 11, 2020 at 5:34 pm

    Lieve Melissa,

    Wat moedig van je om je gevoelens zo met ons te delen. Ik wens je alle goeds en veel succes met het afronden van je boek. Ik hoop heel erg dat je zelf bij de uitreiking van het eerste exemplaar mag zijn.
    Zet ‘m op meis!!
    Dikke knuffel Tanja

    Reply
  • Hilda november 12, 2020 at 4:54 pm

    Lieve Melissa,
    Ik heb heel veel bewondering en respect voor jou jou hoe je hiermee omgaat.Wat ben je een dappere en lieve meid .
    Blijf lekker jezelf en natuurlijk ben je bang kan ik me heel goed voorstellen. Ik hoop dat je nog even bij ons mag blijven op aarde.
    En dat je nog vele waardevolle momenten met je dierbaren mag meemaken.Ik weet zeker dat ze trots op jou zijn en veel van je leren.
    Ik leer in iedere geval van jou dat je van elk lichtpuntje moet genieten.
    Sterkte gewenst .Dikke knuffel van mij.🥰🥰🥰🥰❤❤❤

    Reply
  • Karin november 13, 2020 at 7:44 am

    Lieve Melissa,
    Alleen maar respect voor jouw, zoals je alles ook kan omschrijven en zoals je begrip voor ander hebt.
    Vergeet jezelf niet.
    Veel sterkte, ik hoop dat de periode lang mag duren.
    Dikke virtuele knuffel.

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: