Gevoelens

Posted on mei 7, 2020 by admin

Gevoelens
Verdriet.
Boosheid.
Angst.
Onzekerheid.
Radeloosheid.

Woorden. Deze woorden omschrijven een deel van wat ik voel. Maar vaak weet ik niet goed wat ik voel. Ben ik boos? Of verdrietig?
Emoties herkennen vind ik heel erg moeilijk. 
Emoties tonen vind ik nog moeilijker. 
Mijn emoties verstop ik vaak achter een masker. Een lachend masker. Bang om te laten zien dat ik eigenlijk heel hard wil huilen. Bang dat ik daarmee mijn omgeving verdrietig maak.
Dus ik slik het door. Ik blijf het verdringen diep in mijn hoofd. Maar mijn hoofd staat nooit stil. Mijn hoofd slaat op, mijn hoofd staat aan. 

Soms vragen mensen aan me; ‘Meliss, ben je bang?’
Ik ben heel bang. Ik ben bang voor mijn lichaam. Mijn eigen lichaam.
Mijn lichaam waarmee ik me verbonden hoor te voelen. Mijn lichaam waarvan ik zou willen houden.
Maar mijn lichaam kan ik niet accepteren, hoe sterk het ook is. 
Dit is een worsteling die ik al heb sinds ik me kan herinneren. 
Ik wil me veilig voelen. Veilig en thuis is mijn omhulsel.
Ja. Ik ben bang. Ik ben heel bang.
Bang dat ik vergeten word als ik er straks niet meer ben.
Bang dat ik pijn ga krijgen. Dat ik ga lijden.
Bang voor mijn broertje, ik moet er namelijk niet aan denken om hem te verliezen. Dat zou mijn hart niet aankunnen.. Mijn broertje is zo ontzettend belangrijk voor me. Hij verliest straks zijn grote zus.
Bang voor mijn moeder. We hebben samen al heel veel meegemaakt. Ik wil niet dat ze met verdriet en een leeg gevoel achterblijft. 

Ik ben ook bang voor mijn ‘bonustijd’. Want niemand weet hoelang mijn bonustijd gaat zijn. Weken? Maanden? Dat weten we niet. 
Hoe ik dat vind? Lastig.
Hoe moet ik de tijd invullen? Moet ik snel naar Parijs gaan? Heb ik de tijd om het tripje te boeken en met kerst te gaan, zoals altijd mijn droom al was? Maar ben ik er dan nog? Niemand die het weet.
Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om dood te gaan.
Ik wil nog zoveel doen, nog zoveel behalen en nog zoveel omarmen. 
Toch ga ik dood. En dat brengt me bij het volgende punt dat ik wil aanstippen in deze blog. Het bespreken van je uitvaart wensen met je omgeving.

Ja, ik geef toe, dit is voor mij ook nog een punt. Ik vind het namelijk erg lastig om het onderwerp aan te snijden bij mijn moeder. Want we willen er beide nog niet aan denken. Ik wil nog niet dat ze eraan denkt dat we bij mijn uitvaart staan. Maar ik wil ook niet dat mijn moeder achterblijft zonder ook maar enig idee te hebben wat ik allemaal wil. Ingewikkeld hé? 
Nu ik erover schrijf is het een goede houvast om het wel te gaan doen, want dan kan ik weer aan jullie laten weten hoe het is om zo jong zo’n lastig gesprek te beginnen met je moeder (ouders/verzorgers).

Ik weet wat ik wil. Ik weet ook hoe ik het wil. Maar waarom lukt het dan niet om het hardop uit te spreken? Is het de confrontatie met mijn toekomst. Of is het puur bescherming voor mijn omgeving?
Dat is een vraag waar ik het antwoord zelf nog niet op weet.
Ik laat jullie het weten als mijn hersenen eruit zijn, en het antwoord weet. 

Gisteren was ik weer in het ziekenhuis. Ik heb weer chemo gehad, en had ik toch weer een bloedtransfusie nodig. Aangezien ik de afgelopen dagen alleen maar in bed heb liggen slapen, had ik dat wel een beetje verwacht.  
Rustig en standaard dagje voor mij zou je denken, dat dacht ik ook.
Echter dacht mijn hoofd er even heel anders over. Het was een chaos in mijn hoofd. Toen kwam er een breekpunt. Ik brak. Ik ben op, moe, uitgeput. 
In de eerste instantie belde ik mijn moeder op dat ik wou stoppen en dat ik het echt niet meer wou. Al snel werd ik opgevangen door een hele fijne verpleegkundige die ik al 5 jaar ken. 
Ze nam me apart, en ik brak.
Alles kwam er even uit. Soms lucht dat zo op. 

Helaas is mijn haar ook extreem begonnen met uitvallen. Als ik nu ga douchen dan is alles eraf ben ik bang. Dus dat zal een groot onderwerp worden van de volgende blog. 

Liefs,
Meliss

4 Comments

  • Frederiqa mei 7, 2020 at 2:25 pm

    Sterkte kanjer 😘💋😘💋

    Reply
  • Karin Hemerik mei 7, 2020 at 2:30 pm

    Lieve krachtige Meliss,wat een dilemma,maar wel een beslissing die je kunt nemen samen met de mensen waar je van houdt!Mooie muziek uitzoeken en foto’s die je misschien wil laten tonen.Het is te bizar voor woorden,maar je zult merken dat het rust geeft in je hoofd,als je uitvaart volgens jouw wensen op de plank ligt.Je hoeft er dan niet meer over na te denken en kan je je bezig houden metParijs(is prachtig in deze tijd)of andere leuke plannen!Ik blijf je zeker volgen,knuffel,Karin

    Reply
  • Ferry mei 7, 2020 at 4:43 pm

    Verpleegkundigen hebben al jaren ervaring en het is dan ook niet verwonderlijk dat juist zij jou kunnen aanhoren. Zij hebben altijd een gewillig oor.
    Sterkte

    Reply
  • ปั้มไลค์ juli 25, 2020 at 5:23 am

    Like!! Really appreciate you sharing this blog post.Really thank you! Keep writing.

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: