Het plannen van mijn uitvaart, een gesprek met een afscheidsadviseur en het opnemen van de video voor mijn uitvaart.

Posted on mei 19, 2020 by admin

Vorige week vrijdag had ik een afspraak in het uitvaartcentrum waar mijn uitvaart gaat plaatsvinden als ik kom te overlijden.
Lastig onderwerp om over te schrijven, terwijl schrijven me normaal ontzettend makkelijk afgaat.
Waar dat aan ligt? Ik weet het niet zo goed. Het voelt vreemd om te schrijven over een periode dat ik er zelf niet meer ben. 
Misschien komt het ook doordat ik het toch wel heel eng vind. 
Ik ben niet bang om dood te gaan. Ik ben niet bang voor de rust die ik dan vind. Ik ben niet bang voor het verlaten van dit lichaam die me al zoveel heeft aangedaan.
Ik ben bang om de mensen om me heen te missen. Ik ben bang voor het verdriet van mijn omgeving. Ik ben bang om vergeten te worden. 

Goed, het gesprek.
Ik had zelf al aardig goed in mijn hoofd wat ik wou. Ik heb er al vaak over nagedacht, dus ik kwam voorbereid aan in het uitvaartcentrum.
Mijn moeder en ik hadden een gesprek met een afscheidsadviseur. Echt een super aardige mevrouw, die ook tegen mijn grapjas kon. Ik hou ervan.
Het was uiteraard wel een heftig onderwerp waar we het over hadden.
Ik wist dan ook niet zo goed wat ik kon/moest verwachten.
De mevrouw van het uitvaartcentrum bood ons een kopje koffie aan, en vroeg aan me waar ik voor kwam.
Ik legde de situatie uit, en vertelde haar dat ik graag alles alvast op papier wou hebben, zodat mijn naasten daar straks niet mee bezig moeten zijn.
Zo begon het gesprek. Ze vertelde me wat haar rol als afscheidsadviseur was, en toen kwam het moeilijke gedeelte. MIJN uitvaart.
Mijn wensen.

We begonnen het gesprek met het feit dat iedereen happy socks aan moet doen op mijn uitvaart. Degene die geen happy socks hebben, kunnen bij de ingang van de zaal een paar sokken van mij uit de mand pakken. Uiteraard zijn deze dan allemaal gewassen haha.
We hebben het over alles gehad. We hebben mijn kist uitgezocht, de bloemen voor op de kist, we hebben besproken op welk nummer mijn kist de zaal in wordt getild, en op welk nummer iedereen langs mijn kist de zaal uit loopt.
Toen kwam de catering aan bod. Ze hadden echt een hele lijst met keuzes qua eten en drinken. Van borrelnootjes, tapas en gefrituurde dingen, tot broodjes en een kaasplank. Ik wist niet dat het zo uitgebreid kon.
Ik wist meteen dat ik geen koffie en cake afscheid wou. Dus heb ik gekozen voor frisdrank, alcoholische drankjes en allerlei lekkere hapjes.
De kaarten ga ik zelf nog ontwerpen, en dan samen met de afscheidsadviseur 

Na het gesprek kregen mijn moeder en ik een rondleiding van het uitvaartcentrum. 
We begonnen in de zaal waar mijn uitvaart zal plaatsvinden. Het was een hele gekke gewaarwording, wetende dat daar straks allemaal mensen zullen zitten als ik er niet meer ben. Wetende dat op de schermen mijn video zal worden afgespeeld, en dat het laatste beeld van mij zal zijn dat mensen zullen hebben.
Ik liep richting de plek waar de kist komt te staan, en toen moest ik even slikken.
De volgende keer dat ik in deze zaal ben, word mijn kist door familie/vriendinnen naar binnen gedragen en lig ik daar. Dood. Ik ben er straks niet meer.
Het kippenvel raast tijdens het schrijven van deze zin over mijn armen. Die overigens ook veel haartjes zijn verloren. Maar toch voel ik het. 
Na de zaal liepen we naar de familiekamers, en daarna de 24-uurs kamers. Dat zijn 2 kamers waar je directe familie 24 uur per dag mag zijn. Zij krijgen dan een sleutel, waardoor ze dag en nacht bij mij zouden kunnen zijn. In de kamer stond zelfs een koffiezetapparaat en iets om muziek op af te spelen. 
Ik vind dat een heel mooi idee. Wetende dat mijn geliefden dag en nacht bij me kunnen zijn als ze dat fijn zouden vinden. 

Nadat we alle kamers hadden gezien, liepen we richting de crematieoven. We moesten met een trap naar beneden, en gingen van een mooie warme omgeving, naar een koude, kille en ijzige verdieping. 
We liepen door een deur, en daar stond hij. De oven. De oven waarin mijn kist verbrand zal worden tot as, waarna ik altijd in alle rust naar thuis kan ik een mooie urn. 
Om heel eerlijk te zijn ben ik daar best bang voor. Voor het cremeren. Bang dat ik ineens ontwaak in de kist en niemand me dan hoort. Daar heb ik regelmatig nachtmerries over. 
Nadat we weer naar boven waren gelopen kwam ons gesprek ten einde. 
Het was heel raar om zo erg stil te staan bij mijn eigen afscheid. Ik vond het veel zwaarder dan ik van te voren had gedacht, en ik vond het ook erg confronterend.

Gisteren, maandag 18 mei 2020, heb ik de video voor de opening van mijn uitvaart opgenomen. We kozen voor een mooie, rustige en vredige omgeving. Het bos. 
Voor het opnemen van de video had ik niets voorbereid. Ik wou het improviseren, ik wou het rechtstreeks uit mijn hart laten komen.
Dit was echter moeilijker dan ik dacht, want wat zeg je tegen een camera waarvan je weet dat mensen dit gaan zien als ik ben overleden. Als dat het laatste is dat ze van mij zien? 
Ik heb gesproken vanuit mijn hart. Ik ben mezelf gebleven. 
Een video met een lach, een blunder en heel veel liefde.

Met volle angst vooruit.
Liefs,
Melissa

9 Comments

  • Ferry mei 19, 2020 at 11:58 am

    Hoi Melissa,
    9ok zonder airco kreeg ik het koud.
    Doe je ding zoals jij het in je hoofd heb.
    Nu kan het gelukkig nog.
    Je bent een sterke jonge vrouw!

    Reply
  • Mariska mei 19, 2020 at 1:01 pm

    Vinden jullie het geen prettig idee dat je thuis blijft na je overlijden?

    Juist daar waar je je veilig voelde. Er is zoveel mogelijk en uit ervaring is thuis een ffijne plek voor de nabestaanden. Een uitvaartkamer is toch kil en staat verder van de nabestaanden af.

    Sterkte voor de aankomende tijd!!

    Reply
  • Nicole mei 19, 2020 at 3:02 pm

    Bij het lezen al kippevel wat moet dat voor jou zijn geweest …zo dapper en moedig dat je dit gedaan hebt voor jezelf maar zeker ook voor je mama ….heel sterkte en kracht kanjer ❤

    Reply
  • Tim mei 19, 2020 at 7:03 pm

    Bij het lezen echt kippenvel gekregen. Hoe jij dit met zo veel emoties kunt schrijven is niet in woorden uit te leggen. Zo dapper dat je dit vastlegde voor je nabestaanden. wat moet dit onwijs moeilijk zijn voor je. Heel veel sterkte – liefde en kracht meid🥰

    Reply
  • Samantha mei 20, 2020 at 12:09 am

    Hee Lieverd,

    Wat een ontzettend sterke meid, voelde je emoties echt in wat je schrijft! Ik vindt het echt een nare gedachten dat je er straks niet meer bent!

    Maar weet dat je een leuke spontane meid bent!
    Echt een powervrouw dat je er zo mee omgaat lijkt me een van de moeilijkste dingen in het leven:(
    Hoop je nog tegen te komen of op te zoeken.
    Groetjes aan je moeder.

    Kus Samanth

    Reply
  • Wilma mei 24, 2020 at 1:15 pm

    Hoi Melissa, wat ben jij een kanjer. Zo jong en zo krachtig!!! Na het zien van Hart ❤ in Aktie ben ik je gaan volgen op jouw site Kwaad Bloed. Ik denk door jouw verhalen terug aan de tijd dat ik 2x borstkanker had en de periode waarin ik dacht het niet te redden. Ik wens je heel veel kracht en succes met het schrijven. Ik hoop nog veel van jouw verhalen te kunnen lezen. Dikke Knuffel😍

    Reply
  • Wilma mei 24, 2020 at 1:16 pm

    Hoi Melissa, wat ben jij een kanjer. Zo jong en zo krachtig!!! Na het zien van Hart ❤ in Aktie ben ik je gaan volgen op jouw site Kwaad Bloed. Ik denk door jouw verhalen terug aan de tijd dat ik 2x borstkanker had en de periode waarin ik dacht het niet te redden. Ik wens je heel veel kracht en succes met het schrijven. Ik hoop nog veel van jouw verhalen te kunnen lezen. Dikke Knuffel Wilma 😍

    Reply
  • Anita mei 24, 2020 at 9:33 pm

    Ik lees dit met tranen in mijn ogen, wat schrijf jij mooi .
    Ik heb zoveel respect voor jou, echt geweldig.
    Maar het mooiste dat je tot het laats aan je moeder denk , dat ze dan even niks hoeft te regelen. Maar we hopen dat dit verlopig nog allemaal niet nodig is .na🌧 komt☀️Ook voor jullie😘

    Reply
  • Anita mei 25, 2020 at 2:07 pm

    Jeetje… Ben er even helemaal stil van… Had al een tijdje geen vlogs meer gelezen, dus was net even terug aan het ‘bladeren’ en eindig nu met deze tot nu toe laatste vlog. Het kippenvel staat nog op mijn armen en de tranen nog in mijn ogen. Wat heftig allemaal voor jou, voor je moeder, je broertje en alle andere geliefden om je heen.
    Maar wat mooi hoe jij alles verwoord, hoe je ons meeneemt in jouw proces, om het maar even zo te noemen.
    Voor nu wens je heel veel kracht en al het goeds toe… Sterkte lieve Melissa!!
    Lieve groet, Anita

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: