Het verliezen van mijn haar

Posted on mei 12, 2020 by admin

Haarverlies.

Één van mijn eerste vragen aan de arts, nadat ik hoorde dat de kanker terug was, was de vraag of ik mijn haar ging verliezen.
Met toch veel overtuiging vertelden ze dat dit gelukkig niet ging gebeuren.
Ik stemde in met de behandeling, met voor mezelf de voorwaarde dat ik inderdaad mijn haar niet zou verliezen. 

Wat heftig zal je denken. Ja, misschien wel. Maar mijn haar is iets heiligs voor mij.
Al sinds ik me kan herinneren heb ik een erg negatief beeld over mijn lichaam, uiterlijk en voornamelijk mijn figuur. Ik heb op alles veel kritiek in huis, dus we kunnen me wel onzeker noemen. 
Ik vecht al lang tegen een eetstoornis. Ik zoek al lang naar een manier om mijzelf, mijn uiterlijk en vooral mijn gewicht te accepteren. Maar tot op heden heb ik die helaas nog niet gevonden. 

Maar goed, ik dwaal af van het daadwerkelijke onderwerp. Haar.
Mijn haar. Ja, mijn lange blonde haar. Ik hou van mijn haar. Het groeit weer aan na kaal te zijn geweest, en het is alweer heel lang.

Nee. Het WAS lang. Want waarvan we dachten dat de kans nihil was, is het mij toch overkomen. Mijn haar is uitgevallen. Ik ben weer kaal.


Ik merkte het voor het eerst tijdens het borstelen van mijn haar. Er kwamen hele plukken haar los, zonder dat ik het voelde. Ik schrok en riep meteen mijn moeder. Beide waren we enorm verbaasd.
Ik besloot het te negeren. Misschien was het eenmalig en stopte het vanzelf wel.
Echter begon ik toen last te krijgen van pijn aan mijn hoofd. Dat gevoel herkende ik meteen. Hetzelfde gevoel dat ik de 2 keren dat mijn haar al was uitgevallen ook had.
Het zou eraan komen. Mijn haar ging uitvallen.
Ik kon het niet geloven. Ik wou het niet geloven. Mijn haar was zo belangrijk voor me.

7 mei 2020 was het moment dan toch daar. Mijn haar viel echt zo erg uit, dat ik het niet meer aankon om overal plukken te vinden. Dat deed teveel pijn aan mijn hartje.
De eerste keer dat het uitviel heb ik eerst mijn staart afgeknipt tot schouderlengte. Dat heb ik dit keer weer gedaan.
Ik hoor nog de schaar door mijn lange haar gaan. Kippenvel raast over mijn lichaam.
Daar lag mijn staart dan. Niet meer verbonden aan mij. Pijnlijk.
Veel haar bleef er niet over. Want na een keer schudden met mijn hoofd lag het meeste er al af. 
Ik besloot het zelf nog korter te knippen, en daarna de rest eraf te laten scheren. 
Zo gezegd, zo gedaan. De tondeuse ging aan en ik hoorde het bekende geluid. Daar gingen de laatste rare plekken haar. Ik ben weer kaal.

De realiteit is dat ik mijn haar goed kon gebruiken als masker. Samen met mijn bekende blauwe bril was dit voor mij een stukje veiligheid. Mensen konden niet mijn echte hoofd zien. De echte ik. Mensen konden niet het kwetsbare meisje achter de lach zien. 
Veiligheid, dat is wat ik graag wil.
Nu voel ik me onveilig. Onveilig in een onveilig lichaam. Onveilig in een onrustig hoofd. Ik voel me onveilig in mezelf.

Het is avond. Iedereen ligt al op bed, en ik lig nog beneden op de bank.
Ik voel me onrustig. Ik voel me angstig.
Ik loop naar de keuken om wat drinken te pakken als ik stil blijf staan en schrik van mijn eigen spiegelbeeld.
Ik kijk in de spiegel, en dan realiseer ik het me. Ik ben kaal. Ik heb kanker, en ik ga dood. 
Het komt als een genadeloze klap. De tranen stromen over mijn wangen. Ik ben bang. Ik ben heel bang. 

Ik ben nog niet klaar om op reis te gaan. 
Ik ben nog niet klaar om mensen achter me te laten.
Ik ben nog niet klaar om de glimlach van mensen te moeten missen.
Niet klaar om de geur van verse koffie te moeten missen.
Ik wil niet naar de andere kant. Ik heb nog lang niet alles gedaan.
Ik heb nog zoveel leven, liefde en passie in me om te delen.
Ik wil nog zoveel zien, ontdekken en ervaren.

Mijn haar verliezen was heel moeilijk voor me. Tevens was het schrijven van deze blog. Maar het is een proces dat ik wel met jullie wil delen. Omdat het een grote invloed heeft op mijn zelfbeeld. 

Nog een punt waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben is mijn uitvaart.
Omdat mijn laatste levensverlengende behandeling nu erg dichtbij komt, is het noodzaak om het te bespreken. Ik weet best goed wat ik hierin wil, maar het bespreken met mijn omgeving vind ik erg lastig. Het wordt daardoor ineens zo echt en realistisch. 
Maar toch vind ik het heel belangrijk dat alles goed geregeld is, want ik wil niet dat mijn omgeving straks achterblijft, en naast het rouwen, ook mijn hele uitvaart nog moeten regelen. 
Ik wil dat mijn uitvaart echt mijn uitvaart wordt. Met mijn eigen gekozen muziek, kist, bloemen, mensen en natuurlijk happy socks.

Ja ja, iedere gast moet happy socks aan. Voor degene die geen happy socks bezitten, zal ik al mijn happy socks bij de deur in een grote mand doen. Zodat iedereen gewoon een paar kan kiezen en aandoen. Nee nee, niemand komt eronder uit. Het wordt een happy socks uitvaart! 

Dat was het weer voor deze keer. Bedankt voor het lezen, en; Met volle angst vooruit!

Liefs,
Melissa

2 Comments

  • Hersleven8 mei 12, 2020 at 10:34 am

    Ik weet niet wat ik ga typen, je bent mooi, ja dat ben je. Jij vind van niet. Maar ik heb zelden zo een prachtige meid gezien. Zelfs zonder haar, en jou figuur is gewoon, gewoon mooi. En nee ik zit je niet te versieren. Ik ben al oud, maar waardeer jou wel. Meid jij bent mooi.

    Reply
  • Celina mei 12, 2020 at 8:02 pm

    Lieve lieve lieve Meliss,
    Mijn lieve vriendin.
    Tegen iedere blog kijk ik op, want ergens weet ik natuurlijk waar het over gaat en dat doet heel veel pijn.
    Maar ik kijk ook altijd weer uit naar jou blog, omdat jij met zoveel gevoel schrijft.
    Ieder zinnetje, wat, ieder woordje raakt mij.
    Blijf hiermee doorgaan schat, je raakt mensen, je inspireert mensen en je helpt mensen.
    Lieve schat, wat ben je mooi. Mooi van binnen. Mooi van buiten.
    Ik ben trots op je! Dikke kus van Celien.

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: