Storm

Posted on juli 22, 2020 by admin

Storm.
Er raast een storm. Een storm door mijn hoofd.
Ik hou me groot, ik hou me altijd groot.
Maar ik ben niet groot. Ik ben klein. 
Een klein, bang en verdrietig meisje.

Leven.
Het kleine, bange en verdrietige meisje vecht iedere dag.
Ze vecht tegen een lichaam dat niet als haar thuis voelt.
Een lichaam die niet veilig voelt. Een lichaam dat onveilig voelt.

Lichaam.
Iedereen is omhulseld door een lichaam.
Ieder persoon is uniek, en heeft een uniek lichaam.
Ik heb een kapot lichaam.
Ik heb een lichaam dat iedere dag een stukje meer aan het opgeven is. 
Ik heb een lichaam dat binnenkort zal stoppen met werken.

Angst.
Ik ben bang, Ik durf het toe te geven.
Ik ben bang om dood te gaan, ik ben bang om pijn te lijden.
Ik ben bang om vergeten te worden door de mensen om me heen.
Ik ben bang dat ik niks achterlaat om aan herinnert te worden.

Sterren.
Ik kijk naar de sterren.
Ik verdrink in een zee vol sterren.
Mijn ogen beginnen te wateren.
Zal ik ook een ster aan de hemel worden?
Zal ik dan net zo mooi schijnen als de sterren die ik nu zie schijnen?

Toekomst
Ik denk vaak aan de toekomst.
Aan de toekomst die ik niet heb.
Aan de toekomst die niet aan mij besteed is.
Aan de toekomst die mensen om me heen gaan hebben zonder mij.
Ik denk aan de toekomst die kanker mij ontnomen heeft

Dromen.
Ik droom.
Ik droom over een toekomst.
Ik droom over een lichaam dat niet ziek is.
Ik droom over een hoofd waar geen storm en oorlog is.

Rennen.
Ik ren. 
Ik ren zo hard als ik kan.
Ik ren weg. Weg van mijzelf. Weg van mijn lichaam en mijn hoofd.
Ik ren weg. Ik ren weg van de kanker.
Ik wil rennen, rennen naar een veilige plek.
Ik wil naar een veilige plek waar ik niet ziek ben, waar ik geen storm in mijn hoofd heb en waar ik niet dood ga.
Ik wil rennen. Wegrennen van de realiteit.

Alleen.
Ik ben niet alleen. Ik heb mensen om me heen.
Maar ik ben alleen met mijn hoofd.
Ik ben alleen met mijn lichaam. 
Alleen met de donkere en bange gedachten die dag en nacht door mij hoofd razen.
Ik ben alleen met het gevecht dat gaande is in mijn lichaam.
Alleen met de oorlog.
Alleen met paniek.

Verdriet.
Hartverscheurende verdriet.
Verdriet dat zoveel pijn doet, dat het me breekt van binnen.
Ik voel dat verdriet. Iedere dag. 
Verdriet dat ik niet goed onder woorden kan brengen.Verdriet waarvan ik niet kan uitleggen hoe het voelt en hoe het is.

Pijn.
Intense pijn.
Lichamelijke pijn.
Mentale pijn.
Ik leef met pijn.
Het is vermoeiend en kost veel energie

Muur.
Ik heb een muur gebouwd.
Ik heb een muur gebouwd van het dikste steen dat er bestaat.
Ik heb een muur om mijzelf heen gebouwd.
Ik heb een muur gebouwd om mezelf te beschermen.
Ik heb een muur gebouwd om niet gekwetst te worden
Ik heb een lach op mijn gezicht gemaakt om mezelf te beschermen.

Doodt.
Ik schrijf over dood gaan.
Ik schrijf over dood gaan, omdat iedereen dood zal gaan.
Ik schrijf over dood gaan, omdat ik dood zal gaan.
Ik schrijf over dood gaan, omdat ik binnenkort dood zal gaan.

Dit is een ander soort blog dan jullie van mij gewend zijn.
De afgelopen weken begint het mentaal moeilijker te worden. 
Ik voel veel verdriet, onmacht en ongeloof.
Ik wou wegrennen voor mijn gevoelens, daardoor nam ik afstand van het schrijven. Ik was bang dat als ik erover schreef, die gevoelens dan achter zouden worden.
De gevoelens zijn echt. De situatie is echt.
Schrijven is mijn passie, mijn liefde. Schrijven is mijn uitweg.
De woorden vliegen uit mijn gedachten en mijn vingers vliegen over mijn toetsenbord. 
Geloof me niet verkeerd. Ik ben ontzettend gelukkig met mijn familie, mijn relatie en vriendinnen.
Mijn ongelukkige gevoel staat compleet buiten hun.
Mijn ongelukkige gevoel wordt veroorzaakt door een monster wat keihard aan het vechten is om mijn leven af te pakken, en ik die ontzettend hard vecht om in leven te blijven. 
Mijn geluk die mensen mij geven, en mijn ongelukkigheid die kanker mij geeft, staan totaal los van elkaar.
Ik ben Melissa MET kanker. Niet kanker MET Melissa.

Deze blog gaat over mijn gevoel tegenover de kanker.
De Melissa MET kanker.

Het begin van het einde is gekomen, maar het einde van het begin nog niet.
Ik geef niet zomaar op. 

26 Comments

  • Mariska juli 22, 2020 at 10:12 am

    Heftig meis, maar mooi geschreven. Ik denk aan je♡

    Reply
  • Jeannette juli 22, 2020 at 10:56 am

    Lieve Melissa,
    Wat heb je het mooi en goed omschreven hoe het bij je voelt, wat je meemaakt en je dagelijkse strijd met de kanker in je lichaam. Respect lieverd wat je allemaal meemaakt en vooral waar je doorheen gaat, de pijn en het intense verdriet. De toekomst die je zo graag nog wil hebben, maar die er niet is. Het is onmogelijk om jou te vergeten als jij er niet meer bent. Bundel deze blogs want je bent een inspiratie voor andere mensen die vechten met kanker. En ja je zal De mooiste ster zijn aan de Hemel die stralend straks op ons neerkijkt. Lieve Melissa heel veel kracht & liefde en bedankt het delen van je blog, met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. We staan machteloos om je heen en sturen je heel veel liefde xxxx

    Reply
  • Jannet juli 22, 2020 at 1:38 pm

    Wat heb jij dit mooi verwoord!

    Reply
  • Hilde juli 22, 2020 at 2:13 pm

    Lieve Melissa
    Wat een ongelooflijke dappere jonge vrouw ben je heb veel bewondering voor je en heb het van dicht bij meegemaakt hoe dat monster ( AML ) mijn kleindochter heeft verslagen. Mijn dappere dochter en schoonzoon die gevochten hebben voor hun dochtertje .Ze mocht maar een jaar en 12 dagen worden. Maar wat ben ik trots op hun de kleine meid altijd lachen die grote glimlach. Het is 2 jaar en vier maanden geleden . Vandaag hebben we een grote herinnering’s box opgehaald hij is bewerkt mer haar naam boven op en haar lieveling’s knuffel Ewan en vlindertjes bij haar naam net als op haar rouw kaart en het liedje wat de pedegoisch medewerkster van het AMC altijd voor haar zong “schaapje schaapje heb je witte wol”hij is heel mooi geworden en met veel zorg worden dar veel herinneringen in gedaan de vele kaarten , enkele knuffels , kanjer ketting enz enz . Ze zal nooit vergeten worden . zo zal jij ook nooit worden vergeten . Ook jouw verhaal moet iedereen horen / lezen net als die van Leighton Hailey en al die vele andere kinderen die gevochten hebben . Lieve Melissa ( ik zal je naam altijd onthouden want heb een kleindochter die Melissa heet ) ik zal je niet vergeten wens je heel veel kracht en ook je moeder , vriendin en andere familie en vrienden. Schrijf zo veel je kan ik denk aan je dikke knuffel de oma van Leighton

    Reply
  • Aaltsje juli 22, 2020 at 2:38 pm

    Lieverd wat heb je dat mooi omschreven. Zo fijn voor je dat schrijven een uitlaat klep voor je is. Wat ben je een sterke meid een knappe meid en echt je mag trots zijn met hoe je het allemaal doet. Ik ben mega trots op jou! En nee je zult nooit worden vergeten! Denk iedere dag aan jou. Als je er straks niet meer bent dan word jij ook een prachtige ster.
    Je bent een kanjer en een geweldig voorbeeld voor ieder mens❤!

    Veel liefs en dikke kus van mij.

    Reply
  • Margo juli 22, 2020 at 3:12 pm

    Lieve Melissa.
    Heel veel respect voor je blog. Je zult nooit vergeten worden !
    En je zult een stralende zo niet de sterkst stralende ster zijn.

    Dikke knuffel 💞💞

    Reply
  • Esther Zwartjens juli 22, 2020 at 3:34 pm

    Lieve Melissa,

    Hierbij wil ik je schrijven dat ik je enorm moedig vind. Ik weet dat je ook niet anders kan, maar toch vind ik je bijzonder sterk en knap. Lieverd ik hoop dat de pijn een beetje te dragen is voor je. Ik wens je alles wat mogelijk is voor jou! Meis we leven hier allemaal met je mee, en natuurlijk ook je familie en vriendin. Heel veel sterkte moppie in die moeilijke en zware tijd. En neeeeeeeee vergeten zullen wij jou nooit, jij bent de kracht voor vele mensen die ook met deze vreselijke ziekte te maken hebben. Liefs en dikke kus lieve Melissa.

    Groetjes Esther

    Reply
  • Jessica juli 22, 2020 at 3:48 pm

    Onwijs mooi en ontroerend geschreven. Je bent een vechter, een Mooie en bijzondere vechter. Een mooi en bijzonder mens. Een mooi en bijzonder ziel.

    Blijf vechten lieve meid.

    Reply
  • Oma thea juli 22, 2020 at 3:55 pm

    Wat ben je toch een dapper meisje jij word niet vergeten en wat heb je dat mooi geschreven

    Reply
  • Esther juli 22, 2020 at 4:14 pm

    Lieve Melissa,
    Wat een prachtig mens ben je en wat ben je mooi.
    Ik volg je sinds ik je op tv zag bij wendy van dijk.
    Je bent voor velen een engel nu al op aarde en straks boven zul je nog mooier schijnen dan dat je nu al doet.
    Heel veel sterkte met dit ongelooflijk oneerlijke gevecht.

    Reply
    • Jacky juli 22, 2020 at 6:12 pm

      Lieve Melissa,

      Wat een mooi blog weer, inderdaad anders dan de andere blogs.

      Sinds het tv-programma volg ik je (@jacorsmainecoons) op Instagram! Wat heb ik een bewondering voor jou! Hoecke het doet, hoe je ermee omgaat, hoe je het (van je af)schrijft.
      Meerdere keren heb ik al gereageerd ook via een privé bericht op IG en regelmatig ontvang ik persoonlijk een reactie van je terug! Jij bent dankbaar voor alle aandacht naar jou toe, maar ook ik ben dankbaar voor jouw reacties.

      Vergeet niet, vooral voor je dierbaren om je heen:
      “Loslaten doet pijn, maar minder wanneer ze (we) weten dat ze (we) kunnen vertrouwen op hun (onze) liefdevolle gedachten, die meegaan met:jou.
      Zo zijn zij (wij) door liefde dan toch met elkaar verbonden en over afstand niet alleen.”
      Laat dit een STEUN voor je zijn! Je bent geliefd! Iedereen houdt van jou!

      Liefs & dikke kus,
      Jacky (Koggenland)

      Reply
  • Arina juli 22, 2020 at 4:39 pm

    Lieve lieve Melissa💝
    Ik zal je nooit vergeten.❤️
    Zoveel bewondering voor je , hoe je alles verwoord,hoe dapper en sterk je bent!
    Je bent een kanjer!!
    Heel veel liefs en dikke knuffels.
    😘😘😘

    Reply
  • Angelique Siepel Zachte juli 22, 2020 at 4:50 pm

    Wat heb je dat mooi geschreven diep respect hiervoor en ik ben blij dat het je helpt om het van je af te schrijven . En inderdaad bundel je blogs, je bent zo eerlijk en open en daar kunnen andere ook veel aan hebben die in dezelfde situatie zitten .Heb helaas ook ervaring met die rotziekte mijn vader heeft 26 jaar gevochten tegen deze ziekte ziekenhuis in ziekenhuis uit . Maar ondanks alles keek hij toch elke keer weer naar het positieve .
    Hij was ook bang om te dood te gaan en toen het eenmaal zover was is hij heel rustig ingeslapen met zijn gezin om hem heen .
    Ik hoop voor jou dat je het nog een hele tijd mag zijn en dat je rust krijgt in je hoofd. En die ster die komt er dat weet ik zeker want je bent topper 😘

    Reply
  • Monique Feeleus- van der Hoeven juli 22, 2020 at 6:01 pm

    Lieve Melissa,
    Met tranen in mijn ogen heb ik je blog gelezen.
    Getroffen door je hele mooie en dappere blog. Je hebt al eerder aangegeven dat je het moeilijk vindt om een blog te schrijven, maar ben zo trots op je dat je je gevoelens nu toch zo op schrift krijgt.
    Maar ook met tranen in mijn ogen omdat het inderdaad zo oneerlijk is dat dit monster in jou zo jonge leven je te pakken probeert te krijgen. Probeer nog te genieten van de kleine dingen waar je nog van kan genieten kan!
    Ik heb het je eerder geschreven, jouw naam staat voorgoed in mijn geheugen geschreven. En als ik met de tijd een stralende ster zal zien tussen alle andere sterren die verbleken tussen jouw schittering dan zal er bij mij een glimlach komen want dan weet ik dat jij over je familie, je lieve vriendin en vrienden aan het waken bent! Xxxx

    Reply
  • Anita juli 22, 2020 at 6:27 pm

    Lieve dappere Melissa,
    Je bent zo lief..en hoe je alles omschrijft wat je beleeft kippenvel.
    Ik zal je nooit vergeten heel veel sterkte….ook voor je mama en broer.
    Geniet nog zoveel mogelijk van alles en iedereen om je heen.

    Een hele dikke kus en knuffels en blijf vechten lieverd
    Anita💋💋

    Reply
  • Lianda juli 22, 2020 at 6:27 pm

    Lieve mellissa
    Wauw alweer spraakeloos en zeker weer traantjes mee gepikt maar echt wauw hoe je je emoties er in uit liefs lianda

    Reply
  • Sandraz131 juli 22, 2020 at 7:12 pm

    Meer en meer bewondering voor je.
    In de instagram story vertelde je dat je zoveel pijn hebt, HOE sterk ben je dat je toch ‘gewoon’ doorgaat, respect, echt waar.
    Knuffel!!!

    Reply
  • Marjan juli 22, 2020 at 7:48 pm

    Lieve Melissa 💖

    Wat heb je dit mooi geschreven!
    Met tranen in mijn ogen 😪 gelezen.
    Jij wordt niet vergeten jij wordt een hele mooie stralende grote🌟😘

    Reply
  • Karlien juli 22, 2020 at 9:50 pm

    Melissa,

    Wat een krachtige emotionele blog. Tranen hier. Wat een heftig gevecht in jouw jonge leven. Wat top dat je dit zo kunt verwoorden. Je bent echt een voorbeeld voor mij om hier zo mee om te gaan❤😢❤

    Lieve groet

    Karlien

    Reply
  • Monique Delsman juli 23, 2020 at 5:55 am

    Wauw weer zo een mooi stuk geschreven. Het pakt me elke keer meer. Ik hoop zo voor dat je nog wat quality time heb met je dierbaren. Je bent zo sterk en dapper hoe jij hiermee omga, ik denk niet dat ik het zou kunnen zoals jij er mee omga. Dikke kus en knuffel ook voor mama 😥😘

    Reply
  • Rene Hersleven juli 23, 2020 at 7:42 am

    Hoi Malissa .

    Ik wilde dat ik jou gedachte een stukje kon helpen dragen, wie weet doe ik dat op deze manier ook.
    En vluchten, het blijft bij je al zit je bovenop de hoogste berg !
    Ik begrijp je angsten en boosheid verdriet, de meeste die hier een bericht schrijven herkennen dit. Jij bent nooit alleen.

    Liefs

    Reply
  • Zwanet juli 23, 2020 at 9:01 am

    Hallo lieve Melissa,

    Het is inderdaad een hele heftige tijd voor je.
    En ik ben dan ook heel erg blij voor jou met al je familieleden en je vriendenclubje dat ze je zo geweldig steunen.
    Ik kan niet anders zeggen dat ik enorm veel respect je heb.
    Je bent een kanjer eerste klas👍.
    Dankjewel dat wij allemaal je blog kunnen en mogen lezen
    Een hele dikke knuffel en 😘van mij.

    Zwanet

    Reply
  • Anna juli 23, 2020 at 12:48 pm

    Melissa,
    my Dutch is very bad and I had to look up many words but it was so touching I HAD to read and understand what you wrote.
    The way you put your feelings into words gave me chills. A couple of years ago I kept dreaming that I had terminal cancer. It felt so real, and in that dream I was so lonely because I knew that in the end nobody would be able to help me anymore. Reading that this nightmare of mine is your reality is heartbreaking. It’s hard to understand why some people are hit by such a heavy burden (or rather burdens) and I am very impressed you are still able to express yourself that way. I can’t even begin to imagine what you must be going through. Just reading your words made your sadness, despair and loneliness so real to me that I wanted to cry. But I hope that you at least know that you are making a difference through your writing, even if only a few people read your blog relative to the 7.8 billion people on this planet. As cheesy as it may sound, your story really makes me think about (my) life and health which are both so fragile. It’s sad that some of us have to die for the rest of us to understand the value of life and just how lucky we are to be here.
    My aunt told me after my cousin’s sudden death at the age of 20 that she believes that the length of someone’s life doesn’t determine whether their life was happy. I wholeheartedly wish you that this is what you will experience, that you find joy in the little things that are still possible for you to do and most importantly that you know what an incredibly gifted and intelligent young woman you are!
    Stay strong <3

    Reply
  • Ferry juli 23, 2020 at 5:25 pm

    Hoi Melissa,
    Van je af schrijven is inderdaad goed en heerlijk (als je het kan). Ook zonder ziektes kun je van je af schrijven en ik heb kort geleden ervaren dat ook dit heftig kan zijn. Mijn blog over ‘ omgaan met Corona’ hield ik niet meer vol. Er gebeurden in mijn omgeving te veel met het woord KANKER. Ook jij – als onbekende die ik op de tv, bij en met Wendy zag – was één van de redenen dat ik moest stoppen met schrijven. Kort na het stoppen van de blog kwam de ‘ De druppel’ die mijn eigen emmer liet overlopen. Het plotseling overlijden van shorttrackster Lara van Ruijven, die aan een auto immuun ziekte overleed.
    Melissa, ik vind het zo knap van je dat je dit allemaal kunt doen. Dat je , ondanks die rot ziekte, iedere keer de drive hebt om te schrijven. Zolang je nog de kracht hebt om te schrijven – en ook zo mooi – ben je gewoon nog bij ons.

    Reply
  • Jolien Boterbergh juli 23, 2020 at 8:55 pm

    Hartverscheurend dit… Doe nog zo veel mogelijk wat je wil, met wie je wil en hoe je het wil. Ik denk aan je praktisch elke dag meid. Dikke knuffel Xxx

    Reply
  • Janet augustus 2, 2020 at 12:08 pm

    Steeds wil ik reageren
    Steeds schijf ik een stukje en wis het weer
    Steeds weer moet ik aan je denken
    Maar nu zet ik door
    Elke dag lees ik je verhaal
    Ik wil jou . maar ook alle lieve mensen om jou heen
    Heel veel sterkte wensen .
    Dikke kus

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: