Over Melissa

Posted on oktober 14, 2017 by admin

Hoi hoi, en welkom op mijn blog! Ik ben Melissa en ik ben 21 jaar! Schrijven is een van mijn passies, door middel van schrijven kan ik namelijk alles kwijt. Het is mijn uitlaatklep.

Dit is al zo sinds mijn 10e, toen werd ik namelijk ziek. Ik heb meerdere chronische aandoeningen en heb al heel wat meegemaakt in het ziekenhuis. Ik werd vaak buitengesloten op diverse scholen omdat ik het ‘zieke’ meisje was, het meisje dat niet mee kon gymmen en die vaak in het ziekenhuis was. De meeste mensen zagen mij als ‘anders’, of zelfs als ‘afwijkend’. Ik heb het zwaar gehad, maar ondanks alle tegenslagen ging ik mijn droom realiseren, namelijk verpleegkunde studeren.

Ik voelde me voor het eerst in mijn leven thuis op een school en dan heb ik het nog niet eens over stage, want ik liep stage in het ziekenhuis. Ja! Ik droeg een wit pak, wat voelde dat geweldig. Ik werd met de dag verliefder op het beroep. Ik vond het leren geweldig, leren over het menselijk lichaam, de ziekten die kunnen ontstaan en alle behandelingen. Het stage lopen vond ik prachtig, maar ook heftig. Ik kon mensen helpen, verzorgen en meteen veel in de praktijk leren. Ik kon mensen steun bieden, want ik wist zelf al hoe het was om in het ziekenhuis te liggen. Mensen ondersteunen, helpen in een zware en vaak onzekere periode, de dankbare glimlach van patiënten als je alleen al even vroeg hoe iemand geslapen had. Het gaf me zo’n goed gevoel. Natuurlijk was het wel erg zwaar om te zien hoeveel leed en pijn de patiënten soms hadden, en hoe angstig/eenzaam zij zich voelden.

Ik was een vrolijk meisje en zat vol energie en leven. Ik genoot van de kans om verpleegkunde te studeren. Ik genoot (ondanks mijn ziekten) van het leven! De zon scheen eindelijk voor mij.Totdat ik steeds meer gekke klachten kreeg en heel erg ziek werd. Al snel kreeg ik op 4 februari 2015 (wereldkankerdag) de diagnose ‘Acute lymfatische leukemie’, dit is bloedkanker. Ik werd meteen voor 6 weken opgenomen en kreeg zware chemokuren. Deze behandeling zou in totaal 3 jaar gaan duren. 4 februari 2015, de dag dat mijn oorlog tegen het monster, dat ze kanker noemen, begon.

Met mijn blog wil ik jullie meenemen in het leven van iemand die leeft met de gevolgen van kanker en de onzekerheid dat het met zich meebrengt. Ik wil jullie een echte kijk in het leven geven. De ups, maar ook de downs. Want die zijn er zeer zeker. Die downs zijn niet altijd even mooi. De meeste mensen hebben een ideaal beeld in hun hoofd, dat mensen na de behandeling voor kanker hun leven weer kunnen oppakken en alles weer geweldig is. Maar de realiteit is helaas heel anders. Dat wil ik jullie door middel van mijn blog laten lezen. Want hoe is het nou echt om jong te zijn en kanker te hebben? Wat is de realiteit? Kanker staat vaak voor kaal zijn, erg ziek zijn, maar wat komt er nog meer bij kijken? Wat voor gevolgen heeft de ziekte nog meer? Maar ook gaan we terug kijken op verhalen uit de periode dat ik nog volop werd behandeld. Hoe ik wist dat er iets mis was, hoe de diagnose is gesteld, de opnames, chemokuren, ruggenprikken, beenmergpuncties, complicaties, vrienden die je verliest, maar ook de verandering die je doormaakt als mens, want laten we eerlijk zijn; door de ziekte kanker verander je. Je leven zal nooit meer hetzelfde worden, want je leeft altijd met de lichamelijke en geestelijke gevolgen van de ziekte.

Ik verloor een deel van mezelf toen ik de woorden ‘je hebt acute leukemie’ te horen kreeg. Een deel van mezelf dat ik nooit terug zal krijgen. Maar tijdens de woorden ‘Je hebt acute leukemie’ ontstond er ook een nieuw deel van mezelf. Een strijder, een vechter. Ik ben zo veranderd als persoon, ik ben zoveel volwassener dan dat ik was, ik kijk anders naar de wereld en heb zo ontzettend veel geleerd. Ik heb veel geleerd over de wereld, over ziek zijn, de ziekte kanker, alle chemokuren en alles wat je in het ziekenhuis kunt leren. Maar ik heb ook ontzettend veel over mezelf geleerd. Je leert jezelf kennen op het moment dat je tegen jezelf moet vechten. Kanker is een monster, maar een monster dat binnenin je eigen lichaam is gecreëerd, je raakt het vertrouwen in je lichaam compleet kwijt, en om een kans te krijgen om dit monster te verslaan moet je de zwaarste oorlog in je leven gaan voeren. De oorlog tegen je eigen lichaam. Waarom doet mijn lichaam me dit aan? Is een vraag die regelmatig door mijn hoofd zweeft. Maar een vraag die helaas nooit beantwoord zal kunnen worden. Ondanks dat de diagnose leukemie een hele negatieve ervaring is wil ik het omzetten in iets positiefs. Ik wil met mijn ervaring en verhaal mensen helpen, mensen inspireren, lotgenoten steunen. Ik wil iets doen voor anderen. Ik wil jullie het leven laten zien door mijn ogen, mijn realiteit.

Onthoud, iedereen heeft zijn/haar eigen strijd, niet iedereen reageert hetzelfde op de behandeling en niemand gaat hetzelfde om met de ziekte, dit is echt mijn kijk op het leven, hoe ik erdoorheen ben gegaan en nog steeds ga. Dus ga mee op avontuur in mijn leven.

Welkom in mijn leven, mijn leven met kwaad bloed.

No Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: