Wereldkankerdag 2018

Posted on februari 4, 2018 by admin

Vandaag, 4 februari, is het wereldkankerdag.

Op deze dag staan we stil bij iedereen die met deze vreselijke ziekte te maken heeft, en heeft gehad.
Vandaag is de dag dat we stil staan bij deze rot ziekte, maar het is niet alleen vandaag dat mensen tegen deze ziekte vechten.
Iedere dag vechten er heel veel mensen tegen deze ziekte, en iedere dag komen er nieuwe vechters bij. Iedere dag overlijden mensen door deze ziekte. Iedere dag blijven nabestaande achter. Iedere dag krijgen mensen de diagnose kanker, en verliezen die mensen een deel van zichzelf..

Kanker is er iedere dag, ieder uur, iedere minuut en iedere seconde..

Vandaag is het exact 3 jaar geleden dat ik de diagnose kanker kreeg. Ik was net één week 19, studeerde volop en genoot van mijn stage in het ziekenhuis.
3 Jaar geleden werd mijn wereld compleet op zijn kop gezet. Mijn toekomstbeeld werd verwoest.
3 jaar geleden verloor ik een deel van mezelf, een deel dat ik nooit terug zal krijgen. Ik verloor dit deel van mezelf in de spreekkamer waar 3 artsen de woorden ‘je hebt kanker’ uitspraken. De 3, voor hun, simpele woorden.
De 3 woorden die alles veranderd hebben.
Ik ben veranderd, maar ik wil de nieuwe mij voor geen goud ruilen. Ik heb namelijk ontzettend veel geleerd, ik heb veel nieuwe mensen leren kennen. Mijn ervaring kan, en wil ik gebruiken om anderen te helpen. Ik ben gegroeid als persoon. Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen, maar ook zijn er veel vriendschappen van vroeger vervaagd. Ik heb lief en leed kunnen delen met veel lieve lotgenoten waarmee ik samen in het ziekenhuis lag, en die ik op internet heb ontmoet. Maar ook ben ik helaas veel lotgenoten verloren aan deze ziekte. Ik heb traumatische dingen meegemaakt, ik heb heftige complicaties gekregen. Maar ik ben er nog. Ik leef.

In de afgelopen 3 jaar heb ik ontzettend veel over mezelf geleerd, ik heb hele goede kanten van mezelf ontdekt, maar ook duistere kanten. Zo is ook een depressie niet mijn deur voorbij gelopen.
Ik heb veel meegemaakt in de afgelopen 3 jaar. Ik heb ontzettend veel chemokuren, beenmergpuncties, ruggenprikken, PICC-lijnen, scans, foto’s en onderzoeken gehad. Maar ook flinke complicaties en veel ziekenhuis opnames.

3 jaar geleden kreeg ik een roos, een roos als steun aan alle kankerpatiënten. Die roos ligt nu uitgedroogd in mijn kamer.
Al 3 jaar lang is mijn leven in de ban van kanker, eerst de behandeling, en nu in de ban van alle gevolgen die de behandeling heeft aangericht.
Eigenlijk zou ik nu bijna klaar zijn met de behandeling, maar helaas heb ik de behandeling nooit af kunnen maken en bleek een stamceltransplantatie geen optie meer te zijn. Ik heb ‘maar’ 1,5 jaar chemo ontvangen, in totaal minder zelfs denk ik. Maar die 1,5 jaar heeft zoveel schade aangericht in mijn lichaam en mijn hoofd.

Kanker. De meeste mensen lezen nu een woord, een simpel woord. Ze lezen het en over een aantal minuten zijn ze het woord vergeten.
Voor sommige is kanker veel meer dan een woord. Voor sommige is het een storm, een oorlog.

Kanker,
Ongevraagd kwam jij mijn leven in. Zonder waarschuwing nam jij mijn lichaam over. Met de dag werd je sterker.
Ik had jou niet nodig in mijn leven, want niemand heeft jou nodig.
Maar dat maakt jou niks uit, want jij kent geen genade.
Toen de artsen erachter kwamen dat jij in mijn leefde namen wij actie, en hoe. 3 jaar chemotherapie was de bedoeling. Ze gaven me alles om jou kapot te maken, en niet alleen jij ging kapot. Maar ook mijn lichaam.
Maar ik deed er alles aan om jou kapot te maken. Want kanker, ik haat je.
Je bent ongewenst, zie je dat niet?
Chemo’s in chemo’s uit, medicijnen, onderzoeken en vele complicaties. En met resultaat, ik zit op dit moment in remissie. De leukemie is niet meer aan te tonen.

Kanker,
Door jou leef ik elke dag in bittere onzekerheid. Mijn lijf kon de behandeling niet meer aan, waardoor ik gedwongen moest stoppen met de behandeling. 1,5 jaar te vroeg ben ik gestopt met chemo. We zouden toch tegen je blijven vechten door een stamceltransplantatie te doen, maar ook dat trok mijn lichaam niet. Mijn beenmerg was op.
Ik sla 1,5 jaar over.. Kan je genoegen nemen met de 1,5 behandeling die ik wel heb gehad? Of ga je net zo hard terug slaan?
Onzekerheid. Angst.

Kanker,
Jij bent kalm voor de storm. Je geeft geen waarschuwingen. Jij slaat toe.
Jij bent een sluipmoordenaar.
Je hebt zoveel kapot gemaakt. Ik zou dit jaar klaar zijn met mijn opleiding, en een echte verpleegkundige zijn. Ik zou op mezelf wonen, ik zou, ondanks al mijn aandoeningen, genieten van het leven.
In plaats daarvan zit ik nu thuis. Ik zit thuis met een depressie, vermoeidheid, concentratieproblemen, heel veel pijn, onzekerheid, angst en andere lichamelijke/mentale gevolgen.

Kanker houdt niet op als de behandeling stopt.
Tijdens de behandeling zit je in een overlevingsmodus. Haast verdoofd onderga je alles, omdat je geen keuze hebt. Om een kans te hebben om te overleven, moet je dit doorstaan.
Na de behandeling merk je pas wat kanker en de behandeling hebben aangericht.
Je moet leren leven met een knellende onzekerheid. Je moet leren omgaan met alle gevolgen die de kanker, chemo en de rest allemaal met je lichaam en gevoel hebben gedaan.
Je moet je leven weer opnieuw oppakken en opbouwen.
Je moet leven met onzekerheid, een leven met de gedachte dat morgen alles weer anders kan zijn.
Kanker is meer dan een woord.

Wat nu?
Dat is de vraag die ik mezelf iedere dag stel.
Op dit moment volg ik 2x per week zware en intensieve therapie, voor een ernstig probleem. Het is een pittige behandeling, maar een behandeling die ik moet aangaan als ik een toekomst wil hebben. Gelukkig heb ik hierbij de beste behandelaar die ik me kan voorstellen. Iemand waarbij ik echt mezelf kan zijn.
Over een maand word ik geopereerd, dit door de gevolgen van de behandeling voor kanker.
Ik ga nu knokken voor de toekomst. Ik wil verpleegkunde studeren en in het ziekenhuis gaan werken, dit is mijn droom. Ik wil kinderen adopteren. Ik wil liefhebben. Ik wil genieten.
Ik wil mijn ervaring gebruiken om andere mensen met kanker te helpen, ik wil mensen laten zien hoe het is om jong te zijn en kanker te hebben. Ik wil mijn ervaring omzetten in iets moois, iets moois waar anderen baat bij hebben.
Ik weet niet hoe de toekomst eruit ziet voor mij. Ik weet niet wat de leukemie, en al mijn andere aandoeningen gaan doen.
Maar..

Ik ga met volle angst vooruit.

2 Comments

  • Femke februari 4, 2018 at 3:31 pm

    Het is heel mooi maar ook heel emotioneel om je woorden te lezen. Je woorden staan sterk, ze laten iets zien, ze delen iets, iets pijnlijks maar je verwoord het op een hele mooie manier xx

    Reply
  • Sonja februari 15, 2018 at 6:53 am

    Ondanks alles toch dat positieve toekomstbeeld.. Klasse

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
%d bloggers liken dit: