Dansen met mijn angsten

Posted on november 25, 2020 by admin

Lieve lezer,

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, en de vele vragen te beantwoorden:
Ja, ik ga helaas binnenkort dood.
We weten echter niet wanneer. Ik heb nog geen plek in mijn agenda ervoor gevonden, en ik zelf ben dit ook nog lang niet van plan om eerlijk te zijn.
De kanker denkt daar echter anders over, en zoals jullie je misschien wel kunnen voorstellen, zorgt dat voor enige oorlog.

Nee, zelfs de dokters kunnen niet zeggen hoelang ik nog heb, omdat niemand eigenlijk verwacht had dat ik er nu nog zou zijn. 
Iedere dag is een bonus dag, en iedere dag is een cadeau.
De afgelopen periode waren er verschillende momenten waarop we dachten dat ik het niet zou halen, maar toch ben ik er nog.

Ik krijg vaak de vraag hoe ik dit allemaal volhou.
Ik weet daar nooit een antwoord op.
Het voelt namelijk alsof ik maar blijf zwemmen en zwemmen.
Ik weet zelf ook nog niet zo goed hoe ik dit allemaal moet doen.
Ik denk ook dat er geen standaard manier is om hier mee om te gaan, en hiernaar te leven.
Er is geen boek geschreven over hoe je moet doodgaan. Die komt er ook niet. Want iedereen gaat door zijn/haar eigen proces. 
Soms ben ik opzoek naar een route, een map die me de weg kan wijzen.
Ik voel me vaak verloren. Alsof ik midden op de oceaan drijf, en niet kan zwemmen.
Ik probeer om hulp te roepen, maar ik krijg geen geluid uit mijn keel.
Soms voelt het als een eindeloze nachtmerrie.
Een nachtmerrie waar ik zelf niet uit kan komen.
Hopende dat er een wonder gaat gebeuren en ik toch wakker word.
Wakker worden wetende dat dit allemaal een grote nachtmerrie was.

Soms droom ik over een ander lichaam.
Dan droom ik dat ik een gezond lichaam heb.
Een lichaam zonder zorgen en zonder pijn.
Dan droom ik dat ik weer kan studeren. Dat ik weer kan leven.

Tot ik wakker word en me realiseer dat het een droom was.
Mijn leven is niet altijd een nachtmerrie, want ik ervaar nog liefde, vriendschap en geluk. Maar het stukje kanker is mijn levende nachtmerrie.

Mijn levende nachtmerrie waar ik dagelijks mee geconfronteerd word.
Mijn levende nachtmerrie waar ik niet uit kan ontwaken.

Mensen komen, en mensen gaan in dit leven.
Helaas moet ik eerder gaan dan ik had gehoopt.
Dat doet pijn, omdat ik het gevoel heb dat ik nog lang niet klaar ben. Nee, ik moet juist nog beginnen!

Angst.
Voel ik angst? Eerlijk? Ja. Ik ben bang.
Ik ben bang voor het doodgaan, bang voor hoe ik kom te overlijden.
Ik ben bang voor wat er hierna is, want is er hierna wel iets?
Kom ik ergens op een mooie plek, zonder pijn? Of verdwijn ik als sneeuw voor de zon? Tientallen vragen, maar niemand die het antwoord echt weet.
Ik voel veel angst, maar ik probeer dit me niet tegen te laten houden.
Ik probeer te dansen met mijn angsten.

Ik voel iedere avond angst om te gaan slapen.
Bang dat ik de volgende ochtend niet meer wakker word.
Bang dat ik in een diepe slaap terecht kom, en dat mijn moeder me de volgende ochtend vindt. 

Ik ben bang. Bang voor het verdriet van mijn omgeving.
Ik wil ze geen verdriet doen.
Ik weet dat ik het niet bewust doe, maar toch voel ik een enorm schuldgevoel tegenover iedereen om me heen.

Een vreemd gevoel is het wel. Ik ben dit nu aan het typen. Ik adem, ik praat. Straks is dat niet meer zo. Straks adem ik niet meer, ben ik er niet meer. 
Straks ben ik niet meer dan een herinnering. Dat is een hele rare gewaarwording om je te bedenken.

Ik vind het lastig dat de artsen geen tijdsindicatie kunnen geven. 
Ik vind het lastig dat ik niet weet waar ik me aan kan vasthouden.
Het is zo’n bizar idee dat het ieder moment fout kan gaan. Dat het morgen ineens voorbij kan zijn.
Dagen zijn onzeker, en nachten zijn eindeloos. 

Rennen. Ik probeer ervoor te rennen. Heel hard te rennen.
Ik probeer veel te plannen, zodat ik maar niet stil kom te staan.
Ik ben bang om stil te staan. Ik ben bang om voelen.
Ik ben bang om bang te zijn. Bang om verdriet te voelen.
Hoe leef je met de wetenschap dat je binnenkort komt te overlijden?
Ik moet eerlijk zeggen dat het mij ook nog niet zo goed lukt.
Ik val, en probeer weer op te staan. Stapje voor stapje, dag voor dag.
Het is lastig. Het is lastig om een draai te vinden als je niet weet hoelang je nog hebt, het is lastig om met gevoelens om te gaan en erover te praten.

Hoe nu verder?
Dat is een vraag, waar niemand een antwoord op weet.
Iedere week is het weer spannend wat mijn bloedwaarden gaan doen. 
Iedere week is het weer spannend of ik de volgende dinsdag haal.
Iedere infectie/ontsteking kan mijn dood worden.

Kunnen we wat doen aan lage bloedwaarden?
Ja, en nee.
Als mijn HB en Trombocyten ernstig laag worden, kunnen we transfusies geven.
Aan mijn lage witte bloedcellen, mijn afweer dus, kunnen we helaas niets doen.
Dat is ook de reden dat de meeste mensen die komen te overlijden aan leukemie, overlijden aan een infectie. Zoals een alvleesklierontsteking of een longontsteking. 

Het is dus allemaal ontzettend spannend, heftig en eng.
Ik probeer in iedere dag lichtpuntjes te zien, want hoe donker de dagen ook worden, er zijn altijd lichtjes. De sterren geven altijd licht.
Maar, ik wil ook eerlijk zijn. Het is enorm zwaar.

Ik ben ook veel aan het werken aan mijn boek, in de hoop dat ik allemaal nog meemaken.

We gaan het zien lieve mensen, voor nu ga ik met volle angst vooruit.

Liefs,
Melissa

13 Comments

  • Annemarie Brouwer- De Groot november 25, 2020 at 9:57 am

    Stil, kippenvel en emotioneel,
    dat is wat jij steeds weer doet met mij.
    Ik zeg het je keer op keer, wat een bijzonder mens(je) ben jij en wat raak je mij wederom.
    Het is zo f****g oneerlijk dat dit jou overkomt. Een God kan wat mij betreft niet bestaan en anders moet hij zich rot gaan schamen, dat hij dit laat gebeuren.
    Lieverd houd je vast aan je liefdes om je heen, zij zijn er onvoorwaardelijk voor je en ik, dat weet je, op mijn manier ook!
    Je bent diep in mijn hart gekropen en gaat daar never, nooit meer uit, vol respect en liefde lees ik je iedere dag en zal ik je altijd blijven herinneren.
    Probeer van het zonnetje te genieten vandaag en laat je lekker vertroetelen.
    Dikke kus uit Assen
    Annemarie 💋🦋❤

    Reply
  • Hilde november 25, 2020 at 11:06 am

    Lieve Melissa veel respect voor je en bewondering.

    Reply
  • Bep november 25, 2020 at 12:19 pm

    Lieve Melissa, Jij bent voor mij een absolute Topper. Al kan ik jou helaas niet helpen. Wat ik wel probeer is zoveel mogelijk te DUIMEN 👍🏻👍🏻voor jou dat je met diegene die jouw lief zijn de Kerst nog mee mag maken. Want zo’n knokker als jij hebt dat echt verdiend. Gr. En Heel veel STERKTE bij alles . En succes met je boek. Gr Bep🙏🙏🥰🙋🏻‍♀️🙋🏻‍♀️

    Reply
  • Ingrid november 25, 2020 at 1:52 pm

    Heel veel respect voor je knokkerd je hebt een plekje in mijn hart veroverd

    Reply
  • Merina november 25, 2020 at 7:00 pm

    Lieve Melissa,
    Ik vind je superdapper en kan je angsten begrijpen. Het lijkt me heel gek en onzeker om niet te weten hoe lang je nog hebt. Ik ben zelf gelovig en geloof niet dat het de bedoeling is van God om mensen een ziekte te geven. Ik geloof dat er op de aarde ook nog een tegenstander is van God. Dus dat God jou deze ziekte heeft gegeven, geloof ik niet. Wel geloof ik dat Hij jou de kracht kan geven om ermee om te gaan.

    Ik vind het mooi om te horen dat je veel liefde van de mensen om je heen ervaart en ik zal bidden voor jouw genezing.
    Een tekst waar ik altijd troost uit haal is uit psalm 23, misschien ken je die wel. “Zelfs al loop ik door een diep, donker dal, ik ben niet bang, want U ben dicht bij mij. Uw herdersstaf beschermt mij en begeleidt mij heel de weg.” Ik wens je dus die vrede toe van God en ik weet dat Hij jou die wil geven.

    Veel liefs van mij, ook al ken je me niet. Jij bent een topper. <3

    Reply
  • Michel Immer november 25, 2020 at 9:19 pm

    Lieve Melissa,
    Hoewel jij mij niet kent, ken ik jouw inmiddels meer dan je beseft. Ik ben in jouw verhaal getrokken door mijn collega en maatje en maak jouw verhaal daardoor van dichtbij mee.

    Hoewel de reden ongelooflijk bizar en vooral onrechtvaardig is, is het bijzonder mooi hoe jij jezelf verwoord en ons meeneemt in deze rollercoaster waarin jij bevind.

    Ik besef me gelijk wat een geweldig talent jij hebt en wat ben jij voorbestemd om ons van mooie verhalen te voorzien, helaas moet je nu jouw mooie talent gebruiken om ons te voorzien van een verhaal wat niemand op zo een jonge leeftijd zou mogen meemaken.

    Ondanks dit alles, en hoewel je soms aan jezelf twijfelt, ben je een ontzettende slimme, sterke maar vooral een hele mooie jonge vrouw die nooit aan zich zelf zou moeten twijfelen!!
    Ik hoop dan ook dat de dromen die jij nog hebt mogen uitkomen!! Wens jou nog vele hele mooie momenten en heel veel sterkte!

    Heel veel bewondering en respect, ik hoop je nog lang te mogen volgen,

    Michel

    Reply
  • Colinda november 25, 2020 at 9:42 pm

    Lieve Melissa,
    Ook deze blog raakt me… wat ben jij een doorzetter, een vechter die ondanks alles lichtpuntjes blijft zien! Ik zou zo graag iets van je pijn en angst wegnemen…
    Hou je taai dappere strijder!!
    ♥️-xxx-♥️

    Reply
  • Claudia november 26, 2020 at 12:07 pm

    Lieve Melissa

    Wat een strijder ben jij
    Met zo veel angsten en pijn
    Het is zo ongelofelijk oneerlijk
    Dat jij zo moet strijden
    Nog veel te jong soms snap ik niet waarom
    Die stomme ziekte wanneer houd het op

    Ik wens je heel veel sterkte
    Jij zal nooit vergeten worden daar ben je veel te goed voor

    Ik heb diep diep respect voor je
    Je bent een strijden een kanjer lief persoon

    Heel veel liefs
    Claudia uit Gouda

    Reply
  • Ferry Visser november 26, 2020 at 6:16 pm

    Melissa,
    Jouw boek wordt beslist een bestseller en zal voor velen met dezelfde ziekte een enorme steun zijn. Zij zullen zich eraan optrekken.
    Strijd door en sterkte daarmee!
    Ferry

    Reply
  • Jenny Bakker november 27, 2020 at 9:31 pm

    Meid wat heb je een wilskracht! Ik blijf maar hopen dat er voor jou nog een wonder mag komen… Dat je ons op 1 of andere wijze weet te verbazen… Het is zo oneerlijk. Ik denk aan jou.

    Reply
  • Ilonka november 28, 2020 at 6:44 pm

    Ik heb jou ontmoet in het vu 2015 op de “flow afdeling” en op de dagbehandeling aan de overkant.
    Wat kan jij mooi en met gevoel schrijven, komt echt binnen en heel herkenbaar.
    Ik wens je veel kracht toe en hoop dat de angst wat afneemt, want dit zijn heftige tijden.
    Je boek ga ik zeker lezen.
    Veel sterkte in de strijd!

    Reply
    • admin november 30, 2020 at 1:17 pm

      Hoi Ilonka,
      Wat ontzettend bijzonder dat we elkaar van die tijd ‘kennen’.
      Hoe gaat het nu met jou?
      Bedankt voor het lieve compliment.
      Lieve groet,
      Melissa

      Reply
  • Chris januari 13, 2021 at 11:29 am

    Lieve Melissa,
    Ik vind je blog nu pas na het lezen van de zwaailichten-Actie voor jou.
    Meteen werd ik gegrepen door je wijze van schrijven.
    Ik wens je heel veel kracht en dank je wel voor het delen van je gevoel en emotie.

    🍀🍀🍀
    Chris.

    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: